Een Minnaers Liedt,
Op de wijse: Eylaes om een schoon vrou.
VRou Venus stilt u doch,
Ick ben ghenoech gheplaeght
Want door u vals bedroch
Wort mijn ionck hert doorknaecht
Ghy soeckt my in u vier
Ick ken u loose treken
Ghy soeckt my in u vier
Te branden als een sier.
Verbiet u dertel kint,
Het maeckt mijn sinnen slecht
Al schildert men hem blint,
Nochtans schiet hy wel recht,
Niet minder als een doel,
Heeft hy mijn hert doorschoten,
Niet minder als een doel,
Dat ick nu best ghevoel.
Eylaes om een schoon vrou,
Die op der aerden leeft,
Ly ick al desen rou,
Siet wat de liefde al weeft
Ken had het noyt ghelooft,
Nu moet ick t’selver proeven,
Ken had het noyt ghelooft,
Dat sulcks de sinnen rooft.
Heel bleeck is mijnen mont
Van smert mijn lichaem nat.
Mijn bloet is heel gheront,
Mijn hert beeft als een blat.
Wat batet veel gheweens,
Eylacy ick moet sterven
Wat batet veel gheweens
Ick moet doch sterven eens.
Maer dat mijn lief dit wist
Dat ick ly dit verdriet
Haer hert sloot als een kist
Och segghet haer toch niet
Met rou ghecleet int swert
Sou sy over my draghen,
Met rou ghecleet int swert
En droefheydt in haer hert.
Princers neemt dit in danck
Adieu segh ick hier me
Want ick ligh veel te cranck
De Heer verleen u vre
Ick send u desen brief,
Wilt hem eens overlesen
Ick send u desen brief
Mijn alderliefste lief.