Op de wijse, Wilhelmus van Nassouwe. Tfy v ghy Afgodisten Die Gods Raet wederstaen: Ja meer met den Papisten Dan met t'Princen graen: Dunckt v niet Godt sal wreken, En brenghen aen den dach, V valsche loose treken, V naect eewich gheclach.
Schaemt v het boos hantieren, Ghy Hypocrijten quaet, V loghenen versieren, En sidt in des Lants Raedt: Gheueynst zijn v Raedtslaghen Ghy Achitophels Bloet, Ghy sult als Aman beclaghen De boosheyt die ghy doet.
Ghy soect des Grauen leuen, Op dat ghy sout te bet
De Landen bringhen in sneuen Door v trouloos opset: End hebt den Prins ghesworen, maer uwen Eedt is vals, Ghy soect den Edelen gheboren Te brenghen om den hals.
Ghy sidt als Pontentaten Jn des Lants Regiment: Maer Monicken, Papen, Prelaten Maken v siende blent: daerom zijt ghy Partije den cloecken Graue, maer Al v Verraderije sal comen noch openbaer.
Ghy hebt het Landt tot schanden Den Alff ghepresenteert Te leueren in zijn handen, sulcks was ghepractiseert: daerom quam hy ghevloghen Naer Haerlem, soot wel scheen, daer was de Prins bedroghen Van bouen tot beneen.
Ghy zijt het lant seer schadich Tis iammer dat ghy leeft, den Prins end Graue ghenadich, met al die hem aencleeft dacht ghy toch al warachtich, Ter Vleeschbanck hebben gebracht: Maer Godt die HEER almachtich Heeft voor ons wel ghewacht.
Waer uwen dienst ghetrouwe, Soomen van sulcken leest: Graef Lodewijck van Nassouwe Waer lang int Lant gheweest, Den Duck met zijn Bloethonden En hadde niet geschilt: Waerdy ghetrou ghevonden, Het lant waer al ghestilt.
Ghy bindt v seluen strecken Daer ghy in vallen sult: Hy sal v quaet ontdecken Wanneer den tijdt vervult: Ghy sult v noch voor hem schamen, Laet hem comen int parck, Den Edelen Heer van Namen, Den Graue vander Marck.
Daerom Edel Heer verheuen Schaft eenen goeden moet: Godt sal sparen v leven, Spijt v vyanden verwoet: En sal v sterckheyt gheuen, Door zijn ghenade groot, Op dat door v beseuen, Wy comen wt der noot.
Al was Dauid verdreuen Door Sauls hooghen moet: Nochtans sachmen tlot keeren Dewelcke lach onder voet: Soo sullen sy oock beclaghen, Aenmerckt wel mijn vermaen,
Dat zijt dorsten ghewaghen V Edelheyt te vaen.
Sy hebben veel quaets ghebrouwen Door haer geueynstheyt groot: Oock Mannen ende Vrouwen Ghebracht in lijden groot: Eer t Lant sal sijn in vreden Tsal costen menighen Man: Daerom met ons ghebeden Laet ons Godt roepen an.
Bidt voor den wel ghesenden Prince seer vermaert, En Heeren in alle enden Daer Gods Woort wort verclaert. Den Graef vander Marck ydoone, Den Palsgraef op den Rijn: Voor Enghelant die Croone Mach wel ghebeden zijn. Den 5. Junij 1574.
Cookies on Poetry Cove