Op de wijse vanden Graef van Roomen. Vvy Amsterdammers zijn gelegen Tusschen twee stoelen inder as Het loopt nu heel met ons tondegen Wat wy spinnen, tis al quaet vlas: Ten wil met ons ten draet niet loopen, Het is hart end oock boos: Al wat wy spinnen, twort vol knoopen, Dus worden wy nu sinneloos.
Het is met ons al wt het reeden, Wie sal ons nu comen te baet? Ons Faem hoortmen ouer al verbreeden Dus worden wy nu desperaet: Onsen soeten Naem seer gepresen Vande Koecketers zijn wy quijt, Een ander Naem is van ons geresen, Dat ons is een groote spijt.
Moordammers worden wy gehieten Off menschenvillers, dat is het best, Het mach ons wel verdrieten
Dat wy dit hooren moeten int lest: Dit doet Enchuysen en Hooren End oock de Watersteden eenpaer Die gaen ons soo dapper verstooren, Ende brenghen ons in lijden swaer.
Och Antwerpen, hoe sullen wy't stellen Wy zijn in so grooten last: Wy worden nu arme Ghesellen Wy en haddent soo niet ghepast: Wy hadden so vast betrouwen Op den Duckdalba onsen Heer: Maer hy laet ons int benouwen En hy is na Spaengien so veer.
Amsterdam wat wilt ghy claghen Aen Antwerpen uwen noot? Wy en connen niet verdragen Van Vlissinghen desen stoot: Want wy tselue Vlas oock spinnen Dat ghy hebt aent Rocken gedaen, Al worden wy buyten onse sinnen, Ten wil met ons te draet niet gaen.
Wy weten niet wat ons mach letten, Ons twee Steden al van gewelt: Hoe dat wijt nu aensetten Ons dunct dat onse rijckdom smelt Wy waren seer hooch gheseten Met de Hoere van Babel rijck, Nu zijn wy neder ghesmeten En vallen met haer int slijck.
Onse beminde Susters vercoren
Middelburch de schoone Stee, Die hebben wy nu verloren, Dit doet ons herte soo wee: Want sy was een Medecijne Daer wy door werden gevoedt, Maer nu moeten wy verdwijnen En vergaen door groot armoedt.
O Papouwen ghy sult noch loopen Aen den Prins van Oraengien vol lof Ende van hem spillen coopen, Want zy zijn seer goet van stof, Zijn Craem heeft hy opghesleghen En zijne spillen voort ghedaen, Maer v Papencraem is omgheleghen, Ghy meucht met Melis nae Spaengien gaen.
Ons Prins van Oraengien zijn spillen Die en sullen niet worden moe: Maer ghy Papen vercocht ons Brillen En ghy gaeft de huyskens toe: End als wijt dan wel besaghen, Soo en hadden wy niet voor tgelt, Daeromme wil God v plaghen, Dat v Cramerije gantschelick smelt.
Cookies on Poetry Cove