Na de wijse van Chartres.
Vvilhelmus van Nassouwe Ben ick van Duytschen bloet, Den Vaderlant ghetrouwe Blijf ick tot inden doot: Een Prins van Oraengien Ben ick vrij onuerueert, Den Coninck van Hispaengien Heb ick altijt gheeert.
Jn Godes vrees te leuen Heb ick altijt betracht, Daerom ben ick verdreuen Om Landt om Luyd ghebracht: Maer Godt sal my regeeren Als een goet Jnstrument, Dat ick sal wederkeeren Jn mijnen Regiment.
Lijdt v mijn Ondersaten Die oprecht zijn van aerdt, Godt sal v niet verlaten, Al zijt ghy nu beswaert: Die vroom begheert te leuen Bidt Godt nacht ende dach, Dat hy my cracht wil gheuen Dat ick v helpen mach.
Lijf en goet al te samen Heb ick v niet verschoont Mijn Broeders hooch van Namen Hebbent v oock vertoont: Graef Adolff is ghebleuen,
Jn Vrislant inden slach, Sijn siel int eewich leuen Verwacht ten Jongsten dach.
Edel en Hoochgheboren Van Keyserlicken stam: Een Vorst des Rijcks vercoren Als een vroom Christen Man, Voor Godes Woort ghepresen, Heb ick vrij onuersaecht, Als een Helt sonder vreesen Mijn Edel bloet ghewaecht.
Mijn Schilt en mijn betrouwen Sijt ghy, O Godt mijn Heer Op v so wil ick bouwen Verlaet my nemmermeer: Dat ick toch vroom mach blijuen V dienaer taller stont, Die Tyranny verdrijuen, Die my mijn hert doorwont.
Van al die my beswaren, End mijn veruolghers zijn, Mijn Godt wilt toch bewaren Den trouwen Dienaer dijn: Dat sy my niet en verrasschen Jn haren boosen moet, Haer handen niet en wasschen Jn mijn onschuldich bloet.
Als David moeste vluchten Voor Saul den Tyran: So heb ick moeten suchten
Met menich Edelman: Maer Godt heeft hem verheuen, Verlost wt alder noot, Een Coninckrijck ghegheuen Jn Israel seer groot.
Na tsuer sal ick ontfanghen Van Godt mijn Heer dat soet, Daer na so doet verlanghen Mijn Vorstelijck ghemoet, Dat is dat ick mach steruen Met eeren in dat Velt, Een eewich Rijck verweruen Als een ghetrouwer Helt.
Niet doet my meer erbarmen Jn mijnen wederspoet, Dan datmen siet verarmen Des Conincx Landen goet, Dat v de Spaengiaerts krencken O Edel Nederlant soet, Als ick daer aen ghedencke Mijn Edel hert dat Bloet.
Als een Prins opgheseten Met mijnder Heyres cracht, Van den Tyran vermeten Heb ick den Slach verwacht, Die by Maestricht begrauen Vreesde mijn ghewelt, Mijn ruyters sachmen drauen Seer moedich door dat velt.
Soo het den wil des Heeren Op die tijt had gheweest, Had ick gheern willen keeren Van v dit swaer tempeest: Maer de Heer van hier bouen Die alle dinck regeert, Diemen altijt moet louen En heeftet niet begeert.
Seer Prinslick was ghedreuen Mijn Princelijck gemoet, Stantuastich is ghebleuen Mijn hert in tegenspoet, Den Heer heb ick ghebeden Van mijnes herten gront, Dat hy mijn saeck wil reden, Mijn onschult doen bekont.
Oorlof mijn arme Schapen Die zijn in grooten noot, V Herder sal niet slapen Al zijt ghy nu verstroyt: Tot Godt wilt v begheuen, Sijn heylsaem Woort neemt aen, Als vrome Christen leuen, Tsal hier haest zijn ghedaen.
Voor Godt wil ick belijden End zijner grooter macht, Dat ick tot gheenen tijden Den Coninck heb veracht: Dan dat ick Godt den Heere Der hoochster maiesteyt,
Heb moeten obedieren, Jnder gherechticheyt.
Cookies on Poetry Cove