Op de wijse vanden 3. Psalm.
O Haegh lustigh prieel, Ghy maket al te veel Dat ghy Gods wtuercoren Doot, want tis zijn erfdeel,, ghy verwect hem geheel, Tot gramschap ende toren.
Want ghy brant ende blaeckt,, En steldt Gods volck mismaect, Waer door v quaet vermeeret, Des v verderf genaeckt,, soo ghy sulcks niet en staeckt En van boosheyt v keeret.
Want vier Pastoors int Lant,, die hebt ghy daer verbrant, Js dit niet te beclaghen, Van Jselmont bekant,, Lier, end Monster tis schant, En die Pastoor van Schaghen,
Die vroom hebben haer bloet,, om Christi wille goet Ghestort sonder beswaren. Dat deed ghy Spaus gebroet,, dwelc ick met herten soet Sal singhen en v verclaren.
Anno tseuentich reyn, den twaelfsten Mey certeyn, Sijn Papen ende Heeren, Ghecomen in dat pleyn,, By dees Schaepkens seer cleyn Om hen texamineren,
Al waren sy geplaecht, theeft hen seer wel behaecht, Al voor de Raet te comen, Sy hebbent vry gewaecht,, in Gods naem onuersaecht En waren sonder schroomen.
Die Sophisten seer quaet, Vraechden met strangh ghelaet, Waerom dat sy wttoghen Dat schoone misghewaedt, dwelck sy hadden met smaet, Gheworpen tvolck voor ooghen,
Doen hebben sy gheseyt,, dat en is ons niet leyt, De Mis heeft ons verdroten Te doen dat grousaem feyt,, daer Christi weerdicheyt Heel booslick wort verstooten.
Oock van thoulick eerbaer,, en Sacramenten claer Daer van hen die Sophisten Vraechden int openbaer,, en oft de Paus voorwaer Hen docht te zijn een Christen:
Dantwoort dat was so fier,, Al na des Schrifts manier, Van dees Schaepkens ghegheuen, Dat sy al tot het vyer,, geoordeelt werden schier, Om te brenghen om tleuen.
Een beuende verflout,, Schreef tantwoort menichfout, Tot dees Schaepkens vercrencken, Doen sprack een Broeder stout,, waerom zijt ghy benout, Wilt dees saeck ouerdencken,
Beeft dan, als ghy sult staen,, om loon na werck tontfaen, Voor Gods rechtueerdich oordeel, Daer ghy moet op den plaen,, En niet en mocht ontgaen, Blau onschult doet gheen voordeel.
De Schaepkens seer benijt ,, scheiden so wt dit crijt Om hen voorts te bereyden, Al totter doot met vlijt,, want haren laetsten tijt Die was na by om scheyden
Sy wilden vreesen niet,, die tlichaem dooden siet: Maer die lijf ende zielen Jn dat helsche ghebiet,, can werpen met verdriet En eewichlick vernielen.
De Bisschop onueruaert,, van den Bosch wijt vermaert Met twee Abten beneuen Js comen ongespaert ,, in Mey tmoet zijn verclaert, Den twintichsten en seuen,
Den Raet werde versaemt,, Van dees Heeren voornaemt, Als men soude ontwieden, Dees Schaepkens wel befaemt,, Jnt secreet ist gheraemt Tis schand voor allen lieden.
De dienaers die zijn doen,, ghegaen met herten coen Om dees onnosel Schapen Daer na wilt dit beuroen,, zijn sy al voor de noen Ghecleet gelijck de Papen,
En gebrocht hoort na mijn,, tot den Bisschop die fijn Tusschen d Abten was staende Elc most ghemijtert zijn,, end ghestaeft, wat een schijn Om twerck dat daer was gaende.
Dat Heylichdom dat is,, van hen vingeren fris Afgeschrapt in onvreden Met een mes als een vis,, en een lock hayers gewis, Hebben sy afghesneden
De Bisschop de Schavuyt,, sprack wy trecken v wt Het cleet Christi rechtueerdich. Dwelc v afval beduyt,, dat ghy van Christi druyt Gheweken zijt onweerdich.
Een Broeder op dat pas,, die oock de ouste was Sprac doen dus voor hen allen, O Bisschop hoort my ras,, ghy weet wel van tghebras Wat wilt ghy doch veel kallen?
De Bisschop swoer goet ront,, God die is mijn oorcont Jck can niet anders smaken, Leyde zijn hant terstont,, op zijn borst (wat een vont) Om tvolck dat wijs te maken.
De Bisschop sprack doen hoort,, tot den raet ongestoort Wy stellens in v handen Handelt hen saecht nu voort,, merct doch tgeueynsde woort Want twas al om te branden.
O Hypocrijten fel, dit zijn v treken wel, Dat ghy bijt Schaepkens claerlick En vaecht v muylen snel,, recht of ghy in ghequel, Hen niet ghebrocht hadt swaerlick.
Smaendaechs teghen den nacht,, wert hen de weet onsacht Ghedaen om sdaechs te steruen. Doen spraken sy bedacht ,, wy hebben lang gewacht Om Gods Rijck te beeruen.
Sy waren heel vervreucht, en dat in rechter deucht Van blijschap gants ontsprongen
Hebben met groot geneucht,, in Godt zijnde verheucht Den Psal. sestien gesongen:
Ter doot zijn sy ghebrocht,, dwelckmen aenschouwen mocht Een yeghelic by sonder Van dat Babels ghedrocht,, dat den Paus is verknocht Al swijgende, twas wonder
Elck is al met zijn Rot, gecomen op tschavot Ghebonden als een Beeste Een yder badt (dits slot),, in uwen handen Godt Beueel ick mijnen Gheeste.
Daer na met smerte groot,, zijn sy gheworcht doot En gebrant aen vier staken O iammerlicken noot,, want om de waerheyt bloot Moesten sy den doot smaken
Also zyn sy gerust,, na haers herten lust Jn Christo den getrouwen Van hem zijn sy gecust,, hen vyer is wtgeblust Tleuen dat is behouwen.
Duysent vijf hondert ient,, en tseuentich bekent, Js dit werck int ghereye Gebrocht ende volent,, van den Raet gants verblent Den dertichsten dach Meye,
O Heeren nu toch beeft,, dat ghy dus groulick leeft Met Gods Schaepkens seer goedich En v hert doch begeeft,, tot Godt, eer dat ghy sneeft
Want v handen zijn bloedich.
Neemt in danck dit gesangh,, O Gods ghemeynte bangh, Mijn Broeders inden Heere, Jck hoep Godt sal eer langh,, helpen vrij wt bedwang Ons als zijn kindren teere.
Ghy Predicanten net,, swijcht niet door geen belet Bout op Gods Kercke schoone V mondt sy een Trompet,, Om te leeren Gods Wet, So crijcht ghy sleuens Croone.
Cookies on Poetry Cove