op de wijse van den slach van Dueren. Ghy Christen alle gare, Wat nieus wort v bediet, Al van een droeue Nieumare, Dat Tantwerpen is gheschiet: Daer lijdt so menich Christen verdriet,
Al om Gods woort en anders niet, En menigen Burgher mede, Doen de Prince track wt der stede.
Een Placcaet van die Raetsheeren Heeftmen Thantwerpen gesien, Om datmen niet en soude leeren Gods woort de simpele lien: Men hoorde de Predicacy verbien, Doe bedroefden de Borghers, men sacht gheschien, En menigen vromen Christen, Doe verblijden haer de papisten.
Smorghens ten seuen uren, Den elfsten Aprilis voorwaer, Quam de Prince met ghetreuren Op de Meerbrugghe aldaer, End hy sprack tot de ghemeyne schaer, Die Gods woort liefhebben, volghen my naer Hy weende voor de Gemeynte Dat daer geschiede so groot een vercleynte
Dit iammer sachmen gheschieden, Onder de Ghemeynten alleen, Want sy begosten te vlieden, End weenden al groot en cleen, Sy spraken tot den Prins int gemeen: Wy volghen v na, end anders gheen, En laet ons niet bederuen, Want met v willen wy leuen en steruen.
Men sach den Prins de reyse aenueerden, Met zijnen Edelen staet,
Te voet en oock te peerden, En menigen Burgher met der daet: Daer bleeffer noch wel om haer eygen baet En dachten: wy comen noch niet te laet Maer het is haer al berouwen, Want zijt Thantwerpen niet derren betrouwen.
Vele rijcke Persoonen, Van de confessie van Antwerpen fijn, Quamen haer oock vertoonen Voor den Prince, verstaet wel mijn. Maer hy sprack: ghy weyffelaers vol fenijn Vertreckt van my op dit termijn, Van schaemten sachmense bleusen, Want sy creghen al lange Neusen.
Wel twintich [d]uysent wtgelesen Jsser wt Antwerpen gevlucht, Ende tDSartogenbosch by desen Js onder tvolck so grooten gesucht, Jn Vlaenderen is oock so grooten gerucht Het Volck is alomme seer beducht, Want sy worden al bestreden, Die den Bel niet en willen aenbeden.
Die Hertoghinne van Parmen Heeft haer bloedige tanden ghewet, Met alle haer loose Gensdarmen, Die sy al teghen de Christenen set: De GraUe van Egmont hier op let Die heeft de Geusen ghebrocht int net,
Met zijne valsche wercken Strijdt hy voor de Roomsche Kercken.
Men machse wel ghelijcken By Coninck Saul ghesusseert Die Gods ghebodt ginck beswijcken Ende heeft des Werelts goet begeert, Daerom is zijn Rijck ghemineert, Ende is van Godt ghedestrueert Ghedenct ghy Bels dienaren, Hoet met Saul is gheuaren.
Ghy Christenen wilt niet wanhoopen, Al lijdt ghy tribulacie groot: Al moet ghijt nu verloopen Ende lijden soo menighen aenstoot: Ghedenckt op Christi belofte minioot, Al moet ghijt nu verlaten bloot, Wilt v daer in verblijden, Want Christus heeft selfs moeten lijden.
Laet ons nu vromelijck strijden, Al worden wy hier benijdt, Wy sullen met Christo verblijden Jnder eeuwicheyt met iolijt, Want tis nu wel den laetsten tijt, Daer ons Mattheus af belijdt Jn zijn vierentwintichste vol vramen, Dus weest ghetroost Broeders al tsamen.
Daer zijn seer veel Tyrannen, Die Gods woort nu wederstaen, Daer zijn seer veel Edelmannen Die Gods Leeringhe nemen aen:
Als Bredero end de Palsgraue saen, Graef Lodewijck heeft het geloof ontfaen Met den Prince van Conde sonder schromen End den Admirael tonser vromen.
Al wilmen nu doen trueren, De Geusen int generael: Sy sullent noch besueren De valsche Papisten altemael: Want de duytsche Heeren principael Willen de rechte leeringe, hoort dit verhael Jn dese Nederlanden bringhen, Al souden sy de Regenten daer toe bedwinghen.
Ghy Geusen wilt v vermeeren, Laet ons Godt bidden eenpaer, Dat hy al dees Edel Heeren Wil bewaren voor eenich misbaer, Op dat sy vrijmoedich sonder vaer, Dat Euangelium volghen naer, En strijden met Dauid eendrachtich, Voor dat Christen ghelooue waerachtich.
Cookies on Poetry Cove