Op die wijse: Comt nu schoone Veltgoddinne. COmt mijn siel by my verheven V ick dus bemin: Maer siet u verkeerde sin, Ghy gaet my begeven Door des werelts schijn. Wat voor schoonheyt sich doet blijcken In de werrelt wijt, Wat tot liefd' treckt insgelijcken En u hert verblijt: Is toch tegen my altijt. Ist niet stof en slijcke ? Brengt int lest verdriet ? Schoonheyt ben ick van natuere Lust en minlijckheyt, Vreughden in my altijt duyren Met vermaeck'lijckheyt, Nochtans ghy van my afscheyt, Maer u doet vervuyren, 's Vleyschs bedrieg'lijckheyt.
My heb ick u gansch gegeven, V eyghen te sijn Voor u stelde ick mijn leven, Leed tormenten en pijn. Dat ghy mocht o siele mijn, V hert my aencleven En mijn dieners sijn. Ick heb dryendertich jaren V ghesocht met vlyt, V mijn schaepken lang verlaren 'K gaf my noyt respijt, Al dees moeten acht ghy niet ? Sonder ruste waren, Dach en nacht altijt. Wat mocht ghy meer van my wachten ? Als ghy hebt ontfaen, Wilt toch letten op mijn klachten Want het gaet u aen, Sal dan dus die brede baen In al u ghedachten En u sinnen staen. Tot u heb ick lang geroepen, Maer verdooft blijft ghy, Mijn ermen wtgereyckt u open, V oogh is van my. Ick sie dat u wille vry, En u sin gaen lopen, Daer in sijt ghy bly. G'hebt ghehoort my voor u deure Daeg'licx kloppen aen, Wil mijn lief mijn woorden horen Laet my inne gaen,
Dach en nacht heb ick gestaen, Maer tot allen uren Doet ghy my versmaen. Wilt ghy dan u domme sinnen, Volgen tot u schaedt ? Mach mijn bid aen u niet winnen Mijnen goeden raedt, 'T is u wil dat ghy vergaet. Ghy verwerpt mijn minne, 'T doen u sinnen quaet. Denckt dan dat u sal erschijnen Eenen wreden dach, Waer in ghy benaut met pijne Sult doen groot geklach. Schreyen sal dan sijn u lach, Maer suchten en grijnen Dan niet en vermach. Comt noch mijn siel wtvercoren, Cort is desen tijt. Neygt toch eens tot my u ooren Die my kost'lijck sijt, 'T smert my dat ghy van my vliet. Dus eer ghy verloren Gaet, de werelt mijt.
Cookies on Poetry Cove