Op de wijse: Ulenburghy. Ofte, Uyt de diepte ô Heere. MYn Ziel maeckt groot den Heere, Al wat in my mach zyn, Mijn Geest springt op en neere In Gode den Heylandt myn: Die sijn oogh heeft doen wenden Op sijn Maeght deser tijdt, Mijn kleynheyt hy bekenden, En mijn ootmoedigheyt Alle geslacht' op Aerden Van nu, en altijdt voort, My zaligh spreken waerden, Met lof en allen oort: Want hy heeftmy bewesen En groot dingen gedaen, Die machtigh wort gepresen, Heyligh is sijnen Naem.
Die goedigheyt des Heeren, Haer wijt uytbreyden doet, Die sal oneyntlijck weeren, Op kints en kinder bloedt: Die sal oock niet op-houden, Noch nu noch nimmermeer, By menschen die hen eeren, En vreesen nae 't behoor. Hy heeft gewerckt met machten, In sijnen arm voorwaer, Die stout en groot van vrachten Verstoot hy allegaer: Hy set van stoel daer neder Die stercken hoogh genant, En hy verhooghtse weder Die kleyne zijn van standt. Hy doet met goeden vullen Die hier behoeftigh zijn, Laet haren honger stillen, Met goet, en g'nade fijn; De Rijcken groot van schatten, Die neemt hy hem niet aen, Sijn gunst sy niet en vatten, Hy laetse ledigh gaen. De heer heeft op-genomen, Israel sijnen Knecht, Heeft hem gemaeckt bequaeme Voor sijn Heyligh geslecht: Hy heeft tot ons doen keeren Sijn Vaderlijck gemoet, En ons laten vermeeren Sijn goetheyt wonder groot.
Als hy voor veele jaeren Nae sijnen wijsen Raedt, Die Vaders uytverkooren Trouwelijck beloovet had: Als Abraham den Ouden, En syn zaet insgelijck: Hy sal syn woort oock houden Altijt en eeuwiglijck.
Cookies on Poetry Cove