Een gheestelijck lust hofken

Op de wijse: Des avonts inde maneschijn. CHristus is ons verresen, O menschen sijt verheucht, En wilt nu vrolijck wesen Inwendich soo ghy meucht Door hem sijn wy genesen Van sonden en ondeucht. En wilt, &c Adam den eersten Vader, Door ongehoorsaemheyt Verleyt door den Verrader,

't Serpent vol nijdicheyt, Die bracht ons allegader In groot ellendicheyt. Verleyt, &c. Maer Christus onsen Heere Ghehoorsaem totter doot, Heeft sijne leden teere Beswaert met pijne groot, Ontfanght den dese leere, Loopt tot hem in den noot. Heeft sijne, &c. Over den doot als heden, Heeft hy getriumpheert, Die Helle daer beneden Oock me ghespolieert, Dus hy tot alle steden Wort geglorificeert. Die Helle, &c. Vroech voor den dage schoone Vander doot opgestaen Is hy met blijden toone Tot sijn Moeder gegaen Hy vondt der maechden kroone Met bitterheyt bevaen. Is hy, &c. Hy sprack wilt niet meer treuren, O Moeder my aensiet, V hert dat schijnt te scheuren Door alle dit verdriet, Het moest met my gebeuren Ghelijck het is gheschiet. V hert, &c.

Noch heeft hy menichmale Hem oock gheopenbaert Als doen sy in een Sale Saten by een vergaert Met gesloten portale, Door vreese seer beswaert. Als doen, &c. Hy sprack met blijden sede, Tot haer op 't selve pas: Ick geef u mijnen vrede, d'Apostelen seer ras Gheloofden daer ter stede, Dat hy verresen was. Ick, &c. Ist dat wy geestelijcke Met hem verresen sijn: Soo laet ons alghelijcke Soecken, en smaken fijn Godt in sijn Hemelrijcke, En niet des werelts schijn. Soo laet ons, &c.