Stemme: Weest Nymphe gegroet. Of: Cathuyser Bruyn. NIet sonder vrees Ick van een Mensche lees Om sijne dwaesheyt noch onbeklaeght Die van den Een-hoorn nagejaeght, En sonder hoop' In't midden van de loop In eenen Put van boven af viel Aen eenen Tack in de val hem hiel; Den boom hy sagh beven; Hy beefde niet meer, Betroude sijn leven Een tackje sonder teer; En doen hy die waeghden Den Boom tot in't hert Twee muysen door knaeghden Een wit en een zwert. Het dier dat stack Den hooren op den Tack En die beweeghden met kracht om neer Dat dese mensche sou vallen eer: Noch met vermaeck Hy eenen grooten Draeck Sagh in het diepste van desen kuyl Die spoude vier, en met open muyl Geduerigh verwachte Den sekeren val Hy die niet en achte, Ia lachte met al: Noch hy soo gehangen Rondtsom uyt de wandt
Sagh springen vier Slangen, Op hem oock gerandt. Den armen bloedt, In dit tegenspoet Wat Honingh drijpen van boven af Sagh, en niet siende na sijne straf, Hy leckte van den Boom, Alsoo wel lustigh in dese noodt, Of hy bevrijdt was van al de doodt. Ich heb hier beschreven O sondaer aenhoort, V sorgelijck leven, Dat u bekoort: Gy zijt oock in desen, Ellendigen staet; En vrolijck kondt wesen In alle dit quaet. Den Mensch, die viel, O sondaers is u ziel V van de doodt alsoo na gejaeght: De valsheyt van de Werelt behaeght, En al te stout Het leven gy betrouwt: Dat alsoo ras, oock heeft omgebracht Den witten dagh: en den zwarte nacht. Den Drake, die gapen, Ghy siet alle stond' Is d'helle geschapen Van Godt, om de sond: De vier Elementen, die binnen zijn: Sijn dese Serpenten, Vol haet, en fenijn. Den soeten vloedt Die hem vergeten doet Den diepen kuyl, den Eenhoorn snel, Den helschen draeck: en serpenten fel Is al de vrucht.
Waer mee dat u verheught, 't Godt van de werelt val van bedrogh Ey doet eylaes, vergeten tot noch De doodt: en het Oordeel, Doet leven niet wel, V vreuchde wilt staken De waerheyt aensiet // Gy sult niet geraken In 't eeuwigh verdriet.
Cookies on Poetry Cove