Op de wijse: Vlenbergij. Ofte Wt de diepten o Heere. MYn ziel maeckt groot den Heere, Al wat in my mach zijn,
Mijn geest springt op en neere, In Godt den Heylandt mijn, Die zijn ooch heeft doen wenden Op zijn maecht deser tijt, Mijn cleynheyt hy bekenden En mijn ootmoedicheyt. Alle geslacht op aerden, Van nu, en altijt voort My salich spreken werden, Met lof aen allen oort: Want hy heeft my bewesen En groote dingh gedaen Die machtich wordt gepresen, Heylich is sijnen naem. Die goedicheyt des Heeren Haer wijt wtbreyden doet Die sal oneyntlijck weeren Op kints, en kinder bloet Die sal oock niet ophouden Noch nu, noch nemmermeer, By menschen die hem eeren En vreesen na 't behoor. Hy heeft gewerckt met machten, In sijnen arm voorwaer, Die stouten groot van prachten Verstoot hy allegaer, Hy sedt van stoel daer neder Die stercken hooch genant, En hy verhoochtse weder Die cleyne sijn van standt. Hy doet met goeden vullen, Die hier behoeftich sijn
Laet haren honger stillen Met goet, en g'nade fijn, De rijcken groot van schatten, Die neemt hy hem niet aen Sijn gunst sy niet en vatten, Hy laetse ledich gaen. De Heer heeft opgenomen, Israel sijnen knecht, Heeft hem gemaeckt bequame Voor sijn heylich geslecht, Hy heeft tot ons doen keeren Sijn Vaderlijck gemoet En ons laten vermeeren Sijn goetheyt wonder groot. Als hy voor vele jaren Na sijnen wijsen raet Die Vaders wtvercoren Troulijck belovet hadt, Als Abraham den ouden, En sijn zaet insgelijck Hy sal sijn woort oock houden Altijt en eewichlijck.
Cookies on Poetry Cove