Op den Woensdagh.
MEn hoort den mid-weecsdagh den woens of goensdagh namen,
Maer 't is Mercurij tijdt, wel noodigh elck bekent,
Een sweef-ster, die seer haest veranderingh aenwent,
Die by het koude licht kan drooght en vocht versamen.
Mercurij wrocht, dat ell', ghetal en mate quamen
In 't Menschelijck ghebruyck, doch bleeffer list ontrent,
De vrees' en Godes dienst heeft hy in 't volck gheprent,
Doen sy als soeten Wijn zijn redens-konst in namen.
Dit sweve-licht is kleyn, het wort niet veel gemerckt,
By tweelingh en de maegt het hem nochtans versterckt,
Dats liefd' en reynicheyt, daer by men moet verkeeren.
De reden maeckt den Mensch behendigh, zedigh, vroet,
Gelijckheyt bauwt: en maet is telcken spele goen.
Niet woens maer goendsdaegs naem segt, om wat goets te leeren.