Seven nieuw-ghemaeckte Klinck-dichten, ghestelt op de namen van elcken dagh van der Weke,
ende eerst op den Sondagh.
INdien elc woort behoort des Menschen zin te stichten,
Den naem van elcken dagh verdient met ernst vermelt,
Den Son-dagh zy voor eerst d' eersaemste plaets bestelt,
Want alle menschen hier, men dan ziet arbeyt swichten.
De Son is va'er des daghs, ooc vorst van 's Hemels lichten
Het hert van Mo'er Natuer, den glimp van d' aertsche velt,
De leven Leeusche kracht van al dat ad'migh swelt,
Den keest van d' Arteny, den vriend van 't konstigh dichten.
Dien gulden eeuwschen glans, die altijts rijst en daelt,
En binnen 's Jaers elck landt, ghelijcken tijdt bestraelt,
Behoort voornaemst vereert met woort en werc te wesen.
Doch niet dat Mensch, 't gheschep, des scheppers eere gheeft,
Maer slechts dat desen dagh aendachter zy beleeft,
Want onser zielen Son is t' Sondaeghs vroegh verresen.