Op den Donderdagh.
HEt Iupiters ghesternt vereert oock een der daghen,
't welc sdonderdaegs geschiet met recht en goeden schijn
Men achtet warm en vocht, oock wonder groot te zijn,
Elf jarigh is zijn werck, om zijn omtochts bejaghen.
Den toorne Iupiters en is niet om verdraghen,
De berghe-draghers sterck ghevoelden sulcx met pijn,
Maer 't herbergsame volc beschermd' hy voor verdwijn,
Hy gheeft de vrome vreugd', en sendt de boose plaghen.
Ernstacht' eer-liefdigh Man, bewijst u deugdig koen,
Ghy gaet ten dale waert, ghy hebt den achter noen,
Om woeden, strijdt oft jeugd, en wilt u lijf niet schricken.
Men seght, den donder roert den wortel van het kruyt,
Vertoont door waerheyt licht dijn geestlijc deugdig fruyt,
Den grooten donderdagh werdt uwes ziels verquicken.