Op den Mane-dagh.
DE Mane volght de Son, als ooc den dagh de nachten,
Dies wort naer Zondaghs wijc den Mane-dagh verbeyt
De Maen en geeft geen licht, dan 't geen de Zon uytspreyt,
En zijnde vol oft nieu, verwect in 't vocht haer krachten.
Sy daelt ons alder naest, end' is ooc snelste t' achten,
Sy brengt de Maenden voort, en d' weders onderscheyt,
Sy doet het varend' volck des nachts ghetrau gheleydt,
Sy die in 't baren zijn, helpt sy het wee versachten.
De Heydens eerden haer, met feestelijcken staet,
T' Ephesen was haer Kerck, vol schoonheyt boven maet,
Maer hier is 't lief des lams, gelijck sy schijnt vol tranen.
De jeught is insghelijcx seer weeck in 't vroegh beklijf,
Ja wanckelbaer ist al, den Mensch, en zijn bedrijf,
Dus leert den Maendagh ons, ons swacheyt met vermanen.