Jonckheer Iohan van der Does, aen Daniel Heyns. O Heyns, die van den Heynst dijn naem voert, deur wiens hoef Ontspronghen is gheweest uyt 't grasigh Helicone De Caballijnsche vloet: eer dan hem Glaucus sone Den toom wierp in den mont, ontrent Pirenes gloef, Waer deur u t'hans soo milt zijn wateren uyt meet, Als dien, voor all' ons jeught Apollo heeft verkoosen, Om tusschen tijden sich in dansen te verpoosen: En houden aen de lijn de dochters van Moneet; So dickwil moy ghemaeckt, doch nimmermeer versaet, Van een soo fraeyen rondt, en wel ghestemde sanghen, Als ghy oft dees' geleert, oft van haer hebt ontfangen, Ten tijden doe ghy eerst tot Leyden werdt bestaedt; En dat ghy hebt begost te roeren Clius snair, Met een soodanen voys, als tot lof van Corinne, Te queelen Naso plagh, oft daer met zijn vriendinne
Cassandre was ghewoon te chieren Zannazair, Hier van kan wesen tuygh soo menigh Hoofschen Brief, Geschreven op de wijs van Nasoos Heroïden, Welck 't licht geloof door liefd' gebracht heeft in swaer lijden, Tot nadeel van haer eer, der maeghden 't meeste grief, Waer van ten deel ons wel ghebleken is de proef, Uyt Deîdamiëns brief aen Peleus soon ghesonden, Veel sins van woorden rijck, ja van gelijcke vonden Als hy te vinden plagh, dien 't Geetsche landt begroef Noch zijnd' in 's Keysers ban, soo verre buyten Room: Daer noch beneffens ging een lofdicht schoon, ter eeren Des overzeeuschen tochts, nu onlancx by ons Heeren Den Staten 's lants ghedaen, op 's vyants kust en stroom, En van den grooten Zeegh, daer met Gods stercke handt Graef Mauritz heeft gekroont, niet verre van Westenden, Al waer men Fellijf 't Hooft voor d' ons den rug sagh wenden, Voor wien so menigh Specht leyt metten neus in 't zandt. De rest heb niet ghesien: doch wie en kan den boom Niet kennen uyt de vrucht, en uyt den klauw den Leeuwe? O deur vlijt en verstant, niet als men in d' ouw Eeuwe Ghewoon was, dichter kloeck geworden in zijn droom. En wilt derhalven niet u belghen, als ghy siet Den draf van Alcmeens soon de Dwergen konterfeyten, Oft op Achilles schilt met klaterbussen speyten, Oft dat Pan Phoebus lier derf trotsen met zijn riet; Waer meed' ick segghen wil, dat gh' u niet stooten moet, Aen Zoïlus gheblaf, als die u hoort te laten Genoegen, t' hebben d' eer, dat voor all' ons lantsaten, Self Scala u op 't hooft gheplant heeft Daphnes hoet. Anno M.D.CI.
Cookies on Poetry Cove