Op den Saterdagh.
SAturn geeft Saturdagh den naem door wercx aenkleven,
Dits 't licht, dat by den Bock en Water-gieter paerd
Zijn hooge plaets en loop, bedwelmt hem onverklaert,
Doch wort hy koudt en droogh, oock oudtst en traeghst beschreven.
Het schijnt hy heeft woort-vast en vroom getracht te leven,
Ja doodde selfs zijn soon, om blijven trauw vermaert,
Men beelt hem op een stelt, gheknielt, met langen baert,
Hy houdt een zenne rechts, en slincx een kindt al beven.
Verstaet by hem den tijt, die alles omme maeyt,
Die vruchts verwerven geeft na 't geen men heeft gesaeyt,
Maer 't aertsche zaed moet eerst in d' aerde zijn verdwenen.
'T waer beter onbegonst, dan ongheschickt volendt,
Die wel gearbeyt heeft vind Sondaegs vreugd ontrent,
Het eynde kroont het werck, dus gaet
Met Arbeyt Henen.