Een Nieu-Jaer-Liedt, aen den Achtbaren, Erentvesten, ende Konst beminnenden Heere, Melchior Wijntgis. NIet langer magh ick 't nu aen laten staen, Of, weyrde vriendt, ick moet u gheven Eens eyndelijck moer-naeckt te schouwen aen, Met mijner pens pinceel gedreven, Op dit papier, 't ghevoelens rechte Beelt, Dat ick van u in mijn ghedachten Lang heb ghehadt. 'T sal u zijn mee ghedeelt, Tot een Nieuw-Jaer, nu m' hondert achten Tweemalen schrijft end' vier: want onbeleeft Waer ick te seer, soo ick niet weder U wat en gaefv', daer eerst ghy my wat gheeft: Siet dan, daer ist, ick stelt hier neder. Men seght alom, Ghelijck soeckt zijns ghelijck. End' daer is aen: want alle luyden, Oost ende West verspreyt, deur d' Aerde rijck, Die segghen soo, van oudts end' huyden: Maer sulck een woordt, dat van elck wordt gheseght, Wordt als een woordt van Godt ghehouwen: Jae dat het oock is waer, end' also recht, Dat magh men klaer alom aenschouwen Self met zijn oogh, in al dat m' yewers vindt, Soo wel in 't goed' , als in het quade. Een Sim alleen is tot een Sim ghesint, Een Zeughe vuyl soeckt vroegh end' spade 'T beslijckte Swijn, end' wroet steeds in den dreck: De Padde kruypt na leel'ke gaten, End' neemt altoos in 't vuylste haer vertreck: De Spinnekop en kan niet laten Te suyghen uyt alom het vuyl fenijn: Een Papegaey, schoon in zijn veeren, Oock nimmermeer en soeckt verselt te zijn, Dan met een Papegaey vol eeren: De Bije eel vlieght slechts nae 't schoon cieraet,
End' lust van 't Jaer, de fraeye blommen, Daer uyt sy suyght, tot aller Menschen baet, Het soetste, dat men kan bekommen. End' waerom dit? Om dat van sulcken aert Elck dinghen is, als zijn de saken, Die 't geirt end' soeckt. Hier uyt zy nu ghegaert Een sulck besluyt, als ick moet maken Op u. Ghy soeckt, end' toont een lust seer groot Nae alle 't gheen, dat fraey magh heeten, 'T zy dat Natuer dat voort brengt uyt den schoot Der Aerd' , oft Zee, niet licht om meeten: Al 't fraeye, dat Rivier oft Strandt gheeft uyt, In 't Oost, end' West, Zuydt ofte Noorden, Wat uyt den gheest, oft handt des Menschen spruyt, In wercken, oft Konst-rijcke woorden, 'T zy hier by ons, oft in landtschappen vremt: Wat ziel end' gheest moet doch dan woonen In u? Laet sien, wat hier Apoll' op stemt. Op dat niet ick u schijn te thoonen Een vleyingh vals, seght ghy 't rondelijck dan. Hoort eens, hy seght met luyden monde: De gheest end' ziel, die 'r woont in desen Man, Ick daer van dit, voorwaer, oorkonde, Dat soo men die mocht bloot sien end' oncleet Van hares huyts end' vleesches kleeren, Men soude sien met duydelijck bescheet, Dats' is soo fraey, end' soo om eeren, Ghelijck daer is de fraeyheyt al te saem, Die 's Weerelts schat weet voort te bringhen, Mits hy die soeckt: want vast ist end' bequaem, 'T gheen datmen seght van alle dinghen, Dat immermeer Ghelijck soeckt zijns ghelijck. Siet, Wijntgis, dit moet ick u schencken: Laet dit mee gaen by u fraeyheden rijck: Want soo ghy 't wilt eens wel bedencken, 'T is oock ghewis een fraeyicheyt niet slecht:
Want fraeyer doch, wort niet bevonden, Dan waerheyt is: u dan zy toegheleght Dees waerheyt oock, die 'ck derr' oorkonden, Te zijn soo waer, als oprecht gout is gout, End' als een peirl' een peirl mach wesen: Tot een nieu-Jaer dan, maeck ick my oock stout, Dat ick u nu vereer met desen. Abr. van der Mijl.
Cookies on Poetry Cove