Op de wijse: Fortuyne eylaes der minne boos. IN Lenten tijdt, als Phoebus klaer In Tweelings huys hem pooght te treden, Doet jeughdigh hy de kruyden haer Vertoonen vruchtbaer t' alder steden, De dieren, vee, end' voghels doet Hy blaken oock in liefden gloet, Dat om vrucht teelen, bly van zeden, Sy hun t' samen paren soet. Maer siet, den Mensch houdt geen jaertijdt, Om lieflijck paren tot vermeeren, Latones kinderen door vlijt Komen hier in hem niet beheeren, Ghelijck wel doet Zeedochters kindt, Het welck men nu oock klaer bevindt Aen u, o Bruydegom vol eeren, Met u lieve Bruydt bemindt. Want of Dianas broeders kracht Hier seer verkoelt, door tijts regieren, Den Blinden schutter houdt zijn macht, End' kan alsoo zijn schichten stieren, Dat hy door d' ooghen 't herte wondt, End' krijght in heerschap Pie-ter stondt, Elck een, ghelijck hy met manieren U brengt t' samen in verbondt. In sulck verbondt, dat van twee een Ghy zijt gheworden goedertierigh,
Als Hermaphroditus ghemeen, De Maes is u Salmacis cierigh, Daer ghy alleen met u lichaem Niet en moet zijn vereenight t' saem, Maer oock u hert end' zinnen vierigh Moet vereenight zijn bequaem. Abrahams Godt, dat wensch ick dy, Ghev' u, o Bruydegom verheven, Zijn zegheningh hier in, dat ghy Meught in gheluck langh t' samen leven, End' u Vrau Bruydt verleen' hy vroet, Naer u begeert, in bly ghemoedt, DaT Anna kend' een heerlijck gheven, Tot u beyder blyschap goet. Doorsiet den grondt.
Cookies on Poetry Cove