Sieck-troostigh Klinck-dicht.
BLom aerdigh gheest, uyt rechter vrientschaps wet,
In u ghetreur laet toe mijn vriend'lijck groeten,
Een wensche goet dijns herten druckx versoeten,
Des Hooghsten troost, tot dijn verlies gheset.
Grijpt weder moedt, en lust, u werdt te bet,
'T gheen u ghebeurt, sal yeder oock ontmoeten:
Want Atropos schelt niemant quijt de boeten,
Wel die in tijts op haer toekomste let.
Den Hovenier, die u blom quam uytrucken,
Wil daerom niet zijn blom-aert heel verdrucken,
Wie weet, of hy de selve noch vruchtbaer,
Een ander plaets voorsien heeft te ghelucken,
Door dit verlies, veel blomkens schoon te plucken,
Uyt een bequaem blomaert, in 't gulden Jaer.
Deucht verwint.