Een T'samen-spraeck, tusschen Phoebus ende Iuno. Phoebus. AY waerom truert ghy soo bedruckt, Schoon Iovis lief, is yet mis-luckt In 't Houw'lijck dijn, dat u klaer ooghen Soo vloeyen staegh van tranen heet, In Humus schoot, 't veel-verwigh kleet, Ja al meer dan ick kan afdrooghen? Iuno. O vlammigh licht, een droeve klacht My dede kondt het Mensch gheslacht, Nootwendich doch: want, siet, het gloedigh Climeni wicht hadd' hun verbrant, Soo dat van drooght op reet het landt, Des jonstigh ick hun lave vloedigh. Phoebus. Verwijtigh wijt ghy daer een dingh, 'T welck onbedacht mijn soon aenvingh, Doch hy heeft loon naer werck ontfanghen, Nu menn' ick self mijn gulden jacht, Tot mijn liefs nut, die na my wacht, Ja om my roept, met natte wanghen.
Iuno. Wie is u lief, een Lauwer-boom? Klaeght die u grief, doch s' is in droom, 'T waer al vergeefs, neems' in u armen, U speel-tuygh ciert met hare blaen, Dijn Goudt-geel hooft laet aenghedaen, Een kransken zijn tot soet ontfarmen. Phoebus. De vindtster nut van 't noodigh broot, Is mijn vriendin, die voor de doot Den Schilt self draeght, door jonst gheneghen, Als ick haer toon mijn blijd' aenschijn, Soo swelt ghy op, en deckt al mijn Vroylijck ghelaet, met droeven reghen. Iuno. Is die u lief, dats mijn speel-noot, Onlanghs ick haer noch groet ontboot, Met ooghen-vocht, door liefd' ghedreven, Haer kleeders groen verversch ick dick, Tot groeysaemheyt, ay ghy, end' ick, Noch worden soo in vrientschap even. Phoebus. Ay weerde, merckt doch mijn vriendin, Die swangher gaet op 't uytterst', in Des barens noot, vol vrucht gheswollen, Haer borstgens rondt een weynigh mijdt, Met Iov' u lief cort dijnen tijdt, Ons vrientschaps vyer wort dan ten vollen. Iuno. Wy beyde zijn hoogh-noodigh wis, 'T teelt wel daer 't heet en vochtigh is, Dus onderlingh laet ons aenheffen Een vast verbondt, dees Moeder wy (Tot 's Menschen nut) te staen voort by, Doch noodigh ist, de maet te treffen. Oordeelt recht. Door A. Schepens.
Cookies on Poetry Cove