Klinck-dicht.
EEn eenigh Noodigh een, voor groet, in 't jaer van eenen,
Wensch ick mijn hertsen vrient, u Goltzi, Mander mee,
Tot een gherust ghemoet, voor een met 's Hoogsten vree,
Van 't een daer 't al uyt vloeyt, die 't eenigh kan verleenen,
Ghemerckt ons in het Jaer van eenen is verscheenen,
En wy 't beginsel sien eens nieuwen Eeuws alree,
Des tijts waernemigh elck veroorsaeckt in zijn stee,
Daer 't eenigh een om schiep de mensch na 't eenig meenen,
Dit een eerwaerdigh is, dit soeckt, eer boven Golt,
Dit een met deucht verwint den Adam in ons Olt,
Verdorven van natuer, Doot, Helle, Duyvel snoodigh,
Dit een ist t' eenigh goedt, dat alles onderholt,
Dit een, die 't al verlaet, om t' eenigh een eenvolt,
Na dit een beter gheeft dit eenigh een is Noodigh.
Deucht verwint.
Mach by den Mensch ooc yet genoechelijckers wesen,
Als vrientschaps onderhoudt, met vrienden openbaer?
'T hert geeft voor antwoort, niet, dat oprecht is in desen,
En zijn vermoghen biedt zijn vrienden uytghelesen,
Geen silver ofte goudt doch acht ick beter waer.
Wat dan? 't mach zijn betrout, 't is liefd' in 't nieuwe jaer.
Ons herten dus vereent, met vrientschaps bant gebonden,
Het Eenigh een verleent den pijl des heyls ghesonden.