Rust-hakigh Klinck-dicht.
WAnneer sal doch, met eenen blijden moedt,
Den wreeden Mars, bloet-dorstigh boven schreven,
Tot rust hem in Vulcanus plaetse gheven,
End' Nemesis met Tysiphon' onvroet:
Om smooren haer in Lethis duyster vloet?
O Iupiter, doet rasch doch d' Aerde beven,
Neemt Typhon wreet met uwen donder 't leven,
Dat wy voortaen met Themis rusten soet:
End' dat sy magh op den Parnassus weyden
De Konst-vroed' al, end' goede plaets bereyden,
Die na d' Hengstborn oyt hebben recht ghehaeckt.
End' dat aldaer Phoebus regier zijn Sonne,
End' Pallas oock al staegh met haer Gorgonne
In steen verkeer, wie quaet den Bergh ghenaeckt.
D' werck gheeft ghetuyghe.