Op den Vrydagh.
DEn Vrydagh heeft dien naem uyt Veneris behouwen,
Wiens licht is warm en vocht, seer kleyn, doch klaer gheplucht,
Het lieft en volgt de Zon, in 't Waegs en Stiers gehucht,
Wat voor of naer den dagh, dan machmen 't best aenschouwen.
Wat hoortmen vuyl geklap van Venus werc ontvauwen,
Hoe 't schuym, licht, veerdigh wijf den Cyp'ren leerd' ontucht,
Hoe oock haer bloesems soet verghaen in bitter vrucht,
Dat uyt des naems na-smaeck veel snootheyt wort ghebrauwen.
Maer Hemelsch vrijens zin te hebben dient ons meest,
Dit aerdsche minnen staect, maer vrijd vry na den geest,
Des lichaems looden pijl en baerdt niet dan benijden.
Den ziel beweegschen schicht der liefden stiert na 't lief,
'T welck om u minne leedt den angstelijcxsten grief,
Den vrient die Vrydaegs starf, wil eeuwig ons bevrijden.