O Ghy Neptunus, Godt der Zee Na de wijse: Ick ly in 't hert pijn onghewoon. O Ghy Neptunus, Godt der Zee // u jonst wilt toonen, Om te verschoonen De schepen, die nu ligghen ree // en de persoonen, Die daer in woonen: Op haer verre vaert // weest hen ghenadigh,
Aeolus wreet van aert // u Noorde buyen spaert, Zijt doch goetdadigh. Hebt ghy goetjonstigh oyt gheweest // eenighe vromen Op Thetis stromen, Soo laet u gunst nu aldermeest // over hem komen, 'T onweer wilt tomen, Doet hen na wensch de windt // ghestadigh waeyen, Belieft Palladis vrindt // zijt gunstigh hem ghesint, 'T sal hem verfraeyen, Gunt hem goe voorspoet heen en weer // o Reys versnelder, En daghen helder, Des nachts niet min zijns wensch begeer // u (hulp bestelder) Werdt hy verghelder, Danckoffer sult ghy haest // aen hem besporen, Triton triumph'lijck blaest // vereert hem onverbaest Met u Kromhoren. Ooc ghy Zee Nimphens al gelijck // wilt hem so minnen, Met zijn vijf zinnen, Dat de Cerenen door practijck // haers sangs bekinnen Hem niet verslinnen, Waerschout hem voor bedrogh // perijckels noden, Scilla, Calipso och // en voor Charibdis toch, Zee-landt verboden. Sticht hem so Pallas wijs in raet // dat hem mishagen Al Circes laghen, Dat hy haer stricken los ontgaet // den dranck en slagen, Haer roeykens plaghen, Waer door den Mensch verkeert // wert quijt van leven, Ja in 't ghemoedt verheert // beestigh in zijn begeert, Hoedt hem voor sneven. De Wachter houde goede wacht // tot allen stonden, Wachter bevonden, Dat hy voorsichtig neem wel acht // op diept' en gronden, 'T lot werp' t' oorconden: Sorghvuldigh hy oock zy // voordaght te lande, Op dat gheen vuyl Harpy // Gorgon, oft arger pry,
Hem brengh te schande. O Iupijn, hoedt doch voor misval // en swaer benauwen, U vriendt vol trauwen, Die hem verlaet op een ist al // wiens ooghs beschauwen Hem wil behouwen, Zijn reyse met voorspoet // oock soo ghehenghen Dat hy magh waren goet // laden in overvloet, Vreughts Duyfken brenghen. K. Ketel.
Cookies on Poetry Cove