Antwoordt-Refereyn. Helicon door de gedenck-schriften zeer wyd' vermaert En heeft ter Werelt noyt zoo veel vreucht gebaert: Als ons (door u Broeders) is int hart geresen, O Wit Acoleyken gepresen: Want het Goutblomken zeer soete van aert, En heeft moeyte, arbeydt, noch cost gespaert: Maer heeft Rethorica gehoorsaem willen wesen, En hem vertoont in desen: O Kempen blom, In lieflick accoort uytgelesen, Ghy hebt oock u jonste tot de const vertoogt, En ghy Aeckerboom stelde op u strangh boogh de pesen, Op dat de conste mochte werden verhooght. Nu licht Inuidia inden slijck verdroogt: Want haeren boosen aert siet elc mensche hoe blendt: Loff prijslick God, die dit al gedoogt: Aen de Wercken men de broederlicke liefde kent.
Het Blaeu Acoleycken vol crachten groot Is oock verscheenen hoe wel men t'verboot Hier voormaels, als ander in meenigh landt: Maer t'was onverstant. En de soete Druyfkens, die door tempeest comen in noot Hebben ruste gevonden in haers moeders schoot: Want daer Liefd' bouen al is in't herte geplant En vreestmen geen Tyrant. Iae al werdt den Coren-aer door quade locht verbrandt, Gods machtige hant// heeft haer willen stercken, En al haer benyders zullen comen tot schant. Waerom en sou Gods geest in den mensche niet wercken? Hierom grijpt moet, ghy Neder-duytsche clercken: Met wijsheydt en naersticheyt u doch ter consten went, Want alsoo wy noch daegelicx voor oogen mercken, Aen de Wercken men de broederlicke liefde kent.
Tspeelcooren wil met zijn constige doornen doorsteken Therte daer Trou blijct Iaren, Maenden, en Weken: Want zijn lieflicke blomkens zijn noch in haer jeucht, Zoo ghy hooren neucht. En t'Coren-blomken blaeu en heeft noyt besweken: Maer t'is als vruchtbaer cruyt, hier comen gestreken: Dies is ons den geest inwendich verheught, En de tonge spreeckt vreucht. Wie zal voort lasteren dees princesse vol deucht, Die elcx herte, geest, en gemoet can verlichten? t'Is lieflick d'onverstandige leeren, met geneught. Als zy t'slechts aen nemen ende boosheyt zwichten. O ghy Constrijcke beminders, vliet Momus wichten: (Die met duisteren snap ons moeder hebben geschent) Maer tooght vrymoedicheyt, in u singen en dichten: Aen de Wercken men de broederlicke liefde kent.
Prince hier mede tot Wet-houders wy ons keeren, Groeten met aller ootmoet, den Schout, Burgemeesters, en Heeren, Schepenen, Collonels, en Capiteynen mede Van deser Stede. Edel, onedel, arm, rijc, in t'vermeeren, En bidden God, dat hy u vryde voor allen verzeeren, Op dat ghy meught blyuen naer Rethorijcke sede, In pays en vrede. En ghy Witte Acoleyckens ontfangt ooc ons bede: Waer door wy u bedancken vant eerlick gemoet Dat ghy ons tooght, t'welck de jonste dede Tot u nae-bueren, t'welck de wercken blijcken doet. Neemt danckelick broeders van ons dese groet, En laet Liefd' voort aen wesen het Fondament, Blijft onbesmit// alst Angierken wit// soo wert ghy Vroet: Aen de wercken men de broederlicke liefde kent. Treurt niet P. Petit.
Cookies on Poetry Cove