Wys: Een zeker Heer kwam in de Stad. Zou ik, om 't volg, om 'r eerloos goud, Der norsche Dwinglandij Gants eereloos ten dienste staan In haar geweld'nary? --- Zou my een lange en laffe vrees, Den Batavier ten hoon, Gelyk een schandelyke Slaaf,
Zou ik het waarlyk zuiver bloed Van Bato's edel Kroost, Dat zich, wanneer 't zyn Vryheid geldt, Den zwaarsten ramp getroost, Verraaden, om dier Grooten gunst, Wier Vriend men zo lang blyft, Als men, tot staving van hun trots, Zelfs euveldaên bedryft! ---
Zou ik, om zulk een vuig genot, In 's Lands Historie blaên, Als Neêrlands fel gehaate pest Altyd gebrandmerkt staan; --- Ja, om myn schandelyk gedrag, By 't laate Nageslacht, Gelyk het onkruid in den Hof,
ô Neen --- nooit zal het schaamrood goud, Hoe zeer het d'Aterling Bekooren moog', wat kracht het heeft; My sleepen in den kring Der Slaaven, die steeds vaardig zyn Wanneer de Dwingland wenkt, Terwyl hy 't laauwe burgerbloed Met volle teugen drenkt.
ô Neen --- myn Vaderlandsche vuist Zy aan 's Lands heil gewyd, Zy gryp' het donderend geweer, In 't aanzien van den Nyd, Tot redding, tot beveiliging. En steun van Recht en Wet; Door Heerschzugt's woedende Overmagt, Alreeds byna verplet.
Hy, die 's Lands dierbre Tuinmaagd vloeit, En Neêrlands vryen Staat Belaagt, ja, aast op burgerbloed, Met schandelyk verraad, Vindt steeds, hoe groot zyn magt mag zyn, In my, zyn Weêrparty, Tot zyn gevloekte vuist my vell' In Neêrlands Heldenry! ---
Cookies on Poetry Cove