3
Maar ach! tyden zyn verdweenen,
Zints Coridon van liefde sprak,
ô Silvia! ... nu vlucht gy heenen,
Hy is 't die onze min verbrak,
Gy waard niet trouw, help myn ô Goden,
Aan hoor myn klagt!! ik zweer! ik zweer!
By de Altaar, die van klaver zooden
Gebouwd is, dat ik nimmermeer,
Myn Schaapjes wil weiden; Ik laat ze in nood,
Ook nimmermeer Eeten wy Kaas en Brood,
Of rusten op d' Aarde, haar vrugtbre schoot,
Maar sterven! Ja sterven, van liefden de Dood.