Treur-zang, Omtrent de hooge Watersnood, doorbreeken van Dyken, en geweldige Overstroomingen, byzonderlyk in Gelderland, in de maand February 1799. geschied, zodanig, dat het water tot aan de toppen der huizen heeft gestaan, en veel Menschen en Vee op eene deerniswaardige wyze zyn omgekomen. Kan gezongen worden op de wys van Biron.
ô God! wat droef geklag Vervuld nu weer myn ooren, Is Neêrlands Volk, helaas! Dan ramp op ramp beschooren? Hoe treft uw slaande hand Zo vreeslyk en zo groot, Ons dierbaar Vaderland, Door droeve Watersnood.
Een felle Winter, die Zo veele deed bezwyken, Zo dat de Armoed naauwlyks Schuilplaats had om te wyken, Maar naakt en gantsch ontbloot, Met Huisgezin en Kroost, By honger en gebrek Moet misfen allen troost. En hulploos sterven, ach! Wie kan die ramp beschryven? Waarby zo meenig een Moet werkloos zitten blyven, Daar alles is verslapt, De handel kwynt en treurt, En het Godvruchtig hart Door droefheid is verscheurd. Maar ach! ô Vadren God! Al 't geen ons Volk moet draagen, Dat is haar zondenschuld, 't Zyn welverdiende plaagen, Want 't gantsche Nederland Is van u afgekeerd, Heeft uwe wet versmaad En vreemde Goôn geëerd. Wie kan de zondenschuld Van 't Volk van Neêrland noemen, Waar voor zig yder een Moet voor Uw Throon verdoemen, Een zwart register bragt De snoode ondankbaarheid
In 't bloeijend Oord, van 't Volk Aan uwen dienst gewyd. Dat Volk, door u gekroond Met duizend zegeningen, Die zy reeds dag aan dag Van uwe hand ontvingen, Doch die zy stout versmaad En tot zich zelf gebragt, Meest schandlyk bragten door, In overdaad en pracht. Ja, wat beleefd men niet Al donkre zwaare tyden, Daar men de Godheid zelf Wil in zyn woord bestryden, De Bybelleer bespot, Verachtelyk nederlegt, En aan de dwaaze reên Gerust blyft vastgehegt. Men bragt, nog kort geleên, By ons uit vreemde Oorden, Die schriften, die de ziel Van 't Christendom vermoorden, En veelen namen die Tot hun geleidster aan, Hoe zal het zulk een Volk, O God! nog langer gaan? Geen misdaad nog zo groot, Waar aan men naam kan geeven, Of Neêrlands Volk heeft die In ruime maat misdreeven,
Zelfs tot de tedere Jeugd, Zo schandlyk opgevoed, Verlaat, op 't godloos spoor, De bron van 't eeuwig goed. Is 't wonder, groote God! Als wy die schuld bezeffen, Dat uwe slaande hand Ons Vaderland zal treffen? Is 't wonder, groote God! Dat ge uw rechtvaardigheid Door ramp en ongenaê Op 't luisterrykst verspreid. Is 't wonder, dat uw arm De ontembre waterkolken, Zo nuttig voor 't behoud Van gantsche Landen, Volken, Dat Water, daar men vaak De schatten op vertrouwd, Waarop ons Vaderland Haar Koop-zorg ziet gebouwd. Dat gy dit vloeibaar nat Geweldig op doet komen, Geheele streeken Lands Daar, door doet overstroomen, Dat gy, ô God! de wind, Zo zuiv'rend in zyn aart, Doet dondrend brullen, dat Hy niets op 't Land en spaard. Dat gy met groote kragt De dyken zelf doet scheuren,
De Landman in zyn stulp Met zyn gezin doet treuren, Zyn vee, dat in de vloed De naarste noodkreet heft, Door uw geduchte macht In 't woên der stormen treft. Is 't wonder? - Neen, ô neen! Wy moeten zelf betuigen, Dat zegening nog vloek Ons Godloos hart deed buigen, Dat Oorlogszwaard nog Pest, Dat Armoe, felle Kouw, 't Verharde Neêrlands Volk Niet bragt tot naberouw, Myn Zangster wekt u op, ô Gy, myn Landgenooten! Beschouw met haar 't tafreel Dat zy u zal ontblooten; Hoor 't naar en droef gekerm In 't treurig Gelderland, Nymeegen word haast heel Door 't water overmand. 't Maaswaalsche, daar 't Ys. Met sterkte aan komt druisschen, Zo dat door Storm en Wind, En 't vreeslyk Waterbruisschen. Den Dyk van eenen scheurd, De Maardyk, groote God! Wat treft den Landman niet Een allerdroevigst lot?
Die gantsche omtrek, daar Men 't water niet kan temmen, Ligt als een volle zee, Gantsch overstroomd, te zwemmen, De sterke Vorst heeft daar Dit bruisschend nat bedykt, Zo dat het haast een vloed En effen grond gelykt. 't Is (schryft men) buiten magt Den Landman te verzorgen, Die, met een traan in 't oog, Vaak uitziet yder morgen, Geen voedzel, onderhoud, Kan aan hem zyn gebragt, Daar hy vergeefs op hulp Van schip of schuiten wagt. De beide Betuwe, De Stad en 't Land van Buuren, De gantsche Tielerwaard Moet deezen ramp bezuuren, Renoy en Cuilenburg, En Beest ligt overheerd, Ja, 't gantsche Gelderland Is haast geïnundeerd. Het nuttig Vee ligt daar Byna geheel verdronken, De Huizen zyn tot by De zolders toe, verzonken, De Levensmiddelen Onbruikbaar door de vorst,
Denk welk een vreeslyk lot Den nyvre Landman torscht. De dyk by Langen heeft Dit zelfde lot bekomen, En na dat men dit uit Berichten had vernomen, Zyn zeven Menschen by Dien jamm'ren vloed gesmoord, De Kerk van Varik dreef Door kragt van 't water voort. En is gantsch weggespoeld, De zwaarste Boomen, Bosschen Zyn uit de grond gerukt, Door sterke ys en schotsen. Wat jammer en elend'! Red groote en goede God! En keer, genadig, keer Dit vreeslyk woedend lot. ô Neêrlands Volk! val toch Uw Richter in de roede, Smeekt hem, in Jezus naam, Dat Hy ons Land wil hoeden, Keer tot uw Vader weer, Erken zyn sterkte en magt, Misschien ziet gy in 't kort Zyn gunst u toegebragt. Erken dat God het is, Die door het dondrend rollen, Door 't woên van storm en wind Den vorst doet zuisebollen,
Die zelfs de zegening In straf en vloek verkeerd, En zo den trotschen Mensch Door zyne kragt verneêrd. Hy brengt de wind hervoort, Hy doet het water zwellen, En zyn gewoonen perk Ontembaar oversnellen. Wie kan de donder van Zyn Mogendheid verstaan? Wanneer zyn Almacht wenkt Is Menschenwerk gedaan. Sluit dan uw oogen niet Om zyne hand t'ontkennen, Maar wil u aan zyn dienst En aan zyn wil gewennen, Valt voor zyn Sceptermacht Als willig Onderdaan Eerbiediglyk te voet, En vreest zyn magt voortaan. Het nuttig Vee, dat zoms In dartle weiden speelde, Doch nu in deeze ramp Met 't zondig Menschdom deelde, Erkend zyn Schepper, en Aanbid zyn Majesteit, En zoudt gy dan, ô Mensch! Daar toe niet zyn bereid.
Cookies on Poetry Cove