Stem: Van Alexander. 1. Hoord vrienden in ’t ronden, Ik weet weer een zaek, Ik zal ’t u verkonden, Het diend tot vermaek: Een jonker wilt weten, Hy minde een daem, Hy vond hem bedreten, Met dat zoete lam.
2. ’t Jawoord was gegeven Van de echte trouw, Om zamen te leven, Zo als man en vrouw. Hy ging met behaegen, Wilt my wel verstaen, Haer ouders afvraegen, Om trouwen te gaen. 3. Wel mist gy u zinnen, Word liever Soldaet, Als zo een te minnen, Zy is boos en kwaed, Ik zweer ’t is een staeltje, Geloof het is waer, Kost ons menig traentje, Ook binnen het jaer. 4. Den Jongman ontsteken, Door de minnepijn, Hoord na geen gebreken, Hy dagt zy is mijn: De zaek kan verkeren, Zo zy is getrouwd, Den staet die doet leren, Zo aen jong als oud. 5. De eerste tyden, Men leefde galant, ’t Was net als in ’t vryden, Door den minnebrand: Zy scheen in zijn oogen Als een diamant, De min was vervlogen, Den speelman van kant.
6. De blyde uuren Die waren voorby, Zy kreeg haer kuuren, Zy speeld haer party Het kon hem niet baten Met goed of met kwaed, Ziet hy liet haer praeten En zogt goede raed. 7. Stooten of slagen Dat is geen fatzoen, Lang te verdragen Kon hy niet doen: Hy ging hem bepijnzen Met de hersens verdraayd, Klyne kinders die grijnzen Met wiegen men paayd. 8. Een wieg wilt het weten Heeft hy dan gekogt, De maet wel gemeten, Wierd hem t’huis gebrogt, En twee boeren gasten, Heel fris en galant, Daer hy aen belasten Bijft hier by de hand. 9. Hy noode de vrienden, Ook moeder en vaer, Die hun lieten vinden, De tafel was klaer; Maer in korte uuren, Aenhoord nu het spel: Het wijf kreeg haer kuuren, Het was als een hel.
10. De man die belasten Dees twee kloeke mans Zijn vrouw aen te tasten Op duitsch of op fransch: Hy sprak zonder faelen, ‘k Heb iets in mijn zin, Wilt de wieg maer halen, Mijn vrouw moet ‘er in. 11. Dees twee kloeke boeren Die pakten het wijf, Met koorden en snoeren, En bonden haer stijf: De man riep couragie, Wiegt maer uit uw magt, Doet goed avantagie, Zo wel dagt als nagt. 12. De mannen die trokken De wieg om en om, De vrouw door het schokken Lag ook niet als stom; Maer zy zong een liedje Met een heldere tael, Een zeer schoon muziekje! Hoord men in de zael. 13. De wieg hadt geronkt Wel drie uuren lang, En al wat zy zong Was egaelen zang: Den man die sprak donders, Veranderd uw toon, En zing iets byzonders, Dat is nog zo schoon.
14. Zy zong toen de nooten Op de regte maet; Maer ’t heeft haer verdroten, Zy roept om gena: Haer herssens door ’t wiegen Die waren verdraeid, Zy sprak zonder liegen, Nu ben ik gepaeid. 15. De man zonder liegen Die won het proces, Een kwaed wijf te wiegen, ’t Is een zedeles: Want vegten of slagen, Dat baerd maer verdriet, Het zijn droeve plaegen, Alwaer het geschied.
Cookies on Poetry Cove