Stem: Lestmael twee Gelieven, &c. LEst ginck ick spanceeren In de Uyle vlucht, Want ick hoorden geeren d’Een of d’ander klucht, ‘k Liep door straet en steegen Langs de stille wegen, Maer ick hoorde geen gewach, ’t Was al over negen Wanneer dat ick sagh. Twee dienst-meysjes komen. Gaende met malkaer Onder by de boomen, Daer ick ontrent waer; d’Een die seyde Grietje, Dat was Angenietje, Wel hoe vaerje in u huer, ’t Is heel wel sey Grietje, ’t Valter mijn niet suer. ’t Is het eerste Jaertje Dat ick heb gewoont By een Weeuwenaertje, Die my wel beloont: ‘k Dacht niet van mijn leven Dat het soo kost geven Als men so wat buyten wint; ’t Staet niet al geschreven Hoe ’t een Meysje vint. Seker Angenietje g’Hebt my wel geraen, Maer hoort lieve Grietje, ’t Stont my wonder aen; d’Alder eerste weke Quam Sinjoor gestreke, En hy seyde, Angeniet ‘k Heb u eens te spreken, ‘k Dacht wat dit bediet.
Daer is een ducaetje, Koopt ‘er yets wat voor; Hy ley daer een praetje: Ick sey, danck Sinjoor. Na een twee drie dagen Quam hy weder dragen, En bracht my twee stricken reyn; Maer ick dorst niet vragen Of het fijne zijn. Dit was soo vier weeken Dat hy nu en dan My heeft toegesteeken, Dat ick al nam an, Koussen, schoenen, rockjes, Och hy, haddet drockjes Mt een kapje, zwarte tip, Ick ginck maken lockjes Als een venus knip. ‘k Heb mijn alle dagen Mooytjes op-geset, Dus komt het te slagen Soo ick maeck het bedt, Dat hy komt geslopen, Vind mijn boesem open, ‘k Maeckten om de leus gestoey, ‘k Wou het niet ontloopen, Want ick wierd niet moey. Dat was ’t eerste reysje Lieve Angeniet, Maer sint die tijdt meysje, ‘k Loof je mijn wel siet, ‘k Heb al overwonnen Hondert ducatonnen, Want sinjoor heeft mijn besint. ‘k Sal ’t nu stellen komen Zeecker soete kindt. Ja soo moet men ’t halen, Lieve soete Griet, Als men pronck en pralen Wil, en hebben niet.
‘k Selje eens verklaren Hoe ick ben gevaren: Mijn meester die heeft een wijf Die wat oudt van jaren Is om tijdt-verdrijf. ’t Is nu wel drie jaren Dat ick by hem woon, ‘k Wilje wel verklaren Dat ick meenigh kroon Dick van hem ontfinge, Stricken, goude Ringe, Alderhande frayigheyd; ‘k Selje eens mijn dingen Laten sien, ô meyt! ‘k Quam lest eens geloepen Boven op ’t Kantoor, Om hem af te roepen; Hy seyd’, meysjen hoor: Ick seyd’, meester, knapjes, Ziet de Vis word slapjes, En me-juffer sit en wacht, Betraptse ons strackjes, Zoo is ’t spel verkracht. ‘k Kreegh twee ducatonnen En noch wat kleyn geld: Was ’t niet wel gewonnen Als met het soo stelt? Weetje wel ‘k sal trouwen, Om de twist te schouwen, Want het wijf is hallef beus, ’t Schijnt dat mijn Juffrouwe Hallef heeft de leus. Maer wie salje krijgen? ’t Is een Snijder kind, Doch je moet het zwijgen: En sinjoor bemind, Kan dan somtijds komen, Dus is ’t voorgenomen: Och men doet veel om het gelt, ‘k Heb dan niet te schromen, Want het is een bloet.
‘k Kost ’t niet langer hooren, En verdroot mijn ’t staen, ‘k Liet mijn van haer hooren, En ick sprack haer aen; ‘k Zeyd’, wel soete meysjes, Die soo meenigh reysjes Met u meesters hebt gedaen; Doch die valsche Preytjes Zijn doen voort gegaen. ‘k Docht en zwoer gants kroonen, Gaet het soo aldaer, Als de meysjes woonen, By een Weeuwenaer, Of by groot Sinjoortjes, Draeght men soo de boortjes, Stricken, quicken, wat men siet, Komt dat van de boortjes, Wech dat dient my niet. Liever dan een meysje In haer naeckte hembt, Die haer poesel vleysje Niemant heeft geschent, Kuysheyt wil cik minnen: ‘k Ley eerst oock mijn sinnen Aen een meysje vol van pracht: Wech, wech, drommelinnen, ‘k Werck liefts al mijn macht.
Cookies on Poetry Cove