Stem: Gy wispelturige Matroos. DOen wy voor Lissebon ter stee, Quamen op een behouwen Ree, Daer hoorde men de Trommel slaen, Sa, sa, wie wil na landt toe gaen, Ons Capiteyn geeft vryheydt, ´t Geen baert blyheyt.
Sy maeckten doen de boot vast klaer, Den een voer voor, den ander naer, Soo wel Soldaten als Matroos: Doen was ‘t , t’sa wacker, hout den hoos, Laet ons als bacchus knapen, Vreugde rapen. Wy gingen in den rooden wijn, Als vaste kitters vrolijck zijn; Maer doen de wijn was in de man, Doe was de wijsheydt in de kan, ’t Geen aen Celenes leken Is gebleken. Hoewel de wijn was wonder soet, Sy maeckten als sy veeltijts doet, Een kale beurs, en krancke kop, Het is den aert der druyven-sop, Om die met haer komt speelen, ’t Mee te deelen. Maer schoon wy wierden geldeloos, Soo wel Soldaten als Matroos, Noch wierd’er geen het drincken moe, Maer ’t was na ’t blaeuwe ancker toe, Daer sal de Molen malen, Sonder falen. Geen Molen binnen Lissebon, Die soo wel voor ons malen kon, ’t Zy wanbuys, broeck, kousse en schoen, Of wat het lichaem had van doen: Daer kon men ’t al vermalen, Gelt voor halen. Den Admirael van ’t Molen-Gilt, Die heeft de Molen wel gebilt, Dat sy voor den Vies-admirael, Vermaelden Yser, koper, stael, En voor den Boeckebinder Oock niet minder. Heer zwacken hals door molens kracht, Die wiert gemaeckt doen schout by nagt: De waerheyd-spaerder, onse schreur, Die wiert gemaeckt doen Commandeur,
En dat hy Schaer en kleeren Gingh verteeren. Maer ick weet, ja hout u slecht, Die wierdt Constapel van ’t gevecht, Hy gaf, ick zweer, soo dapper vonck, Dat al wat by hem was versonck, Soo moet men hem verweeren In ’t verteeren. En Vader die het Jonge bloet, Gingh hoeden als een Herder doet, Dan zuydt, dan west, dan noord, dan oost, Die wierdt Jan-allemans Provoost, Om ons voor ’t dommineeren Te coureeren. Noch kreegen wy op ’t lest onversienst Vrywilligen in onsen dienst, Waerom vraeght ghy dat lieve man, Om dat de molen malen kan, Met winde, en met water, dat ’s de mater. Maer wie was zwabber van het spel, Als ick het weet, is’t dan niet wel? Belief ick u met zwijgen niet, Soo wensch ick dat ghy ’t selver riet; Doch om u te believen, Raet kan Lieven. Excuse moy, ick vergat hem schier, Ons Brack de Veger van’t Rappier, Dat waer een schande voor de man, Die ’t Hembt voor stael kadrayen kan, En dan weer voor den dege, Weet de vege. Maer als ick nu kijck achterom, Mijn dunckt ik hoorde de Schotse Trom, Aen meenigh een allarrem slaen, Die naer de molen lieten gaen, ’t Geen Billen ende Armen, Kon verwarmen. Nu denck ick ’t geen ick in de Kerck, Laetst hoorden, yder loon na werck, Na weelde komt de arremoe, De stoutert komt de garde toe, Dus doende moet men leeren, Recht verkeeren.
Cookies on Poetry Cove