Op een Fraaye Wys.
1.
HEt Rooze knopje,
Ontfant graed een dropje:
Des dauws om beide te voen:
Maer ’t is naeuw ontloken,
Of ’t beidje gedoken,
Van onder het jeugdig groen,
Komt ’t bloempje bejagen,
In ’t Krieken der dagen:
En geeft het zo menigen zoen.
2. Maer minne Lusjes:
En dertele Kusjes.
Van beide die waren gemeen,
Want als het heeft verholen;
Den Honing gestolen,
Dan vliegt ’er dat diefje weer heen,
Segt tegen het Roosje,
Ik gun u het bloosje,
U Nectaer die dient myn alleen.
3. ô Soete Vryheid,
Gy zyt die myn blyheid,
Steeds toelagt tegen de trouw;
Wie kan u dog haten:
Of immer verlaten:
Verbonden te zyn aen een Vrouw:
Daer Druk; Sorg en smerten:
Doorknaegt onze herten,
Met een ysselyk Na berouw.
2. ô Soet Vereene,
Voor die het meene,
Wat baert gy gestadig een vreugt,
Daer walpsheid en weelde,
Niet anders en teelde,
Dan het droevig bederven der jeugd,
Weg jeugd met u drifte,
Kiest Huw’lyks gifte,
Dan leeft gy gestadig in vreugd.