Stem: Waar is ’t Fortuin nu ras. WAt is de liefde blind, Die hem niet wel verzind, Slaet het Oog op een getrouwde vrouw, het geen haer daer na bragt in groote rouw: Ach vriende hoord dit aen, Een droevig stuk zal ik verhalen gaen, Van twee getroude lieden, Leefden in liefde teer, Maer raekte in hartzeer. Een Koopman kloek van moed, die had veel geld en goed, Bied om de vrouw veel geld en goude root,
als hy een nagt mag rusten in haer schoot, hy zyt myn lief hoord aen wilt myn verzoek ik bid u niet afslaen, het zal u veel voordeel wezen, En steekt haer aen de hand, Een Ring van diamant. De vrouw heeft met bescheid, Tegen haer Man gezeid, Hoe den Koopman door een valsch beleid, Myn zoekt te brengen tot een snood onkuisheid Biet voor myn eerbaer schoot, Een zomme geld en goude ketting groot, En heeft my aen de hand gestoken, Al tot onderpand: die Ring, van diamant. De Man stond zeer bedagt, Over deez’ vreemde klugt, En sprak myn vrouwe gy hebt wel gedaen, dat gy zyn wille niet hebt toegestaen, Luisterd na myn bedied, Ik zal my versteken dat my niemand ziet, En laet heb als dan by u komen, Zo dra gy hebt den buit, Jaeg ik hem het huis weer uit. De Vrouw die op dit pas, Haer Man gehoorzaem was, Heeft den Saetkoper doen verstaen, Als dat haer Man was uit de Stad gegaen, als hy die tyding hoord, Kleed hy hem aen zoo ging hy schielyk voort, Geeft haer het geld en de Juwelen, Sprak doet nu myn begeer, Eer ik u anders leer. De Vrouw die op het pas,
Het geld sloot in de kas, den Heer zonder zig lang te beraen, die neemt drie Pistolen wel gelaen! Schiet een ten versier uit, de Vrouw die vraegt terstond wat dat beduid Hy zei dat zyn gewisse tekens, Iemand moge my verraen, Sie daer twee wel gelaen. Als hy dit had gedaen, Sprak hy van stonden aen, Za lustig spoed u na het Ledikant, Op dat ik blussen mag myn minnebrand, Den Man zag door een spleet, Een vreemde haen zyn eygen hen betreet, Sprak tot zyn knegt gaet na beneden, ontzet myn vroutje schoon, Ik geef u dubbeld loon. De knegt die sprak myn Heer, Bent gy bang voor ’t geweer, Sou ik myn leven wagen voor u geld, Wel twintig horten heb ik al geteld: Ik kwam daer veel te laet! Ik heb de drommel van u malle praet, Als ik myn leven wil verliezen, dan houd ik myn konstand, En stry voor ’t Vaderland. Den Heer is weg gegaen, Hy had zyn wil voldaen! den Man van boven barst byna van spyt, den Vrouw zeer droevig om haer eere schreid; daer leid het geld en het Juweel, Sy leefde zamen in een groot krakeel, Tot dat de Vrouw is neer gezonken, Van droefheid in het graf, Wie gruwelt daer niet af.
Den Man vol grote rouw, Treurd over zyne Vrouw, gaet eenzaem Leeven een zeer kleine tyd, Hoord hoe den Satan hem nog meer verleid: Hy gaet na boven gou, Heeft hem zelf verhangen aen een tou, Met groot bezwaren, Heer wilt ons bewaren Voor zoo een gruwelstuk Of droevig ongeluk. Den Koopman ryk van goed, Kreeg stryd in zyn gemoed, Om dat de Vrouw en ook de Man was dood Want hy was zelf de oorzaek snood: Hier op zo neemt hy ras, Een glas wyn daer doodelyk vergift in was, Verlaet zyn leven: Is neer gezegen, In zoon bedroefden staet, Door zyn vervloekte daed. Oorlof gy Menschen al, Wagt u voor zulk geval, En spiegeld u van dit droevig Lied, Het is warelyk alzo geschied; In het magtig Amsterdam, Al waer dat droevig stuk gebeuren kwam, Ik heb ter degen, de Naem verzwegen, Om dat met nu of dan, daer aen gedenken kan.
Cookies on Poetry Cove