Stem: Hou voerman van de Hel. Ontwaekt myn Lief ontwaekt: Wilt uit u Venster kyken? Want hier doe ik myn beklag; In 't naerste van de Nagt, Geen Tyger Leeuw of Beer! Die myn kan doen verschrikken, Geen Hagel wind of weer, Die my kan doen afkeer. Maer 'k doe hier myn beklag Over u wreede bonke: die gy ô schoone maegd, Van dag tot dag toe draegt, Maer ik bid u Liefje zoet, Werp my maer toe een lonkje: En haest u schoon Iongvrouw Of ik versmelt van rouw. Hoe lang is 't wel geleen; Myn lief teld maer de weeken dat ik kwam voor u deur, Met oogen vol getreur door hagel Sneeuw en Wind; Om u myn lief te spreeken; Maer gy blyft wreed verhart: En houd myn min verwart. Ik wens dat ik myn Bloed, Het zou my niet verdrieten, Voor u mogt storten uit: En dat op staende voet, En dat gy my dan maer:
U trouwe dienaer hieten, U slaef of aers u knegt, Ik diende u opregt. Ik wensten dat myn Hert, door dwang van 's Hemels Goden, Of dat u wreede Ziel: Gedwongen wierd door min; Of dat uw jeugdig Hart: My eens tot liefde noden, Zo vloog myn Hart en zin; Met u ten Heemel in. Maer ik zie wel wreede maegd, dat ik u niet kan bewegen Met myn trouw minnaers hart. En door een zoet gevly: Zo moet ik treuren gaen: Tot het eynde van myn leeven: Adieu ik vertrek van hier; Ik wensch u veel pleizier. Wat hoor ik voor geluid) Wie of myn hier komt wekken; Uit mynen zoete slaep, Wie of het wezen mag? Ik moet op zyn afscheid, Eens uit myn venster kyken, My dunkt zyn stem verlaet, Het is of hy heenen gaet. Gy trouwe minnaer stae, Ey wild eens wederkeere: die Lief daer gy om treurt die lag vast in haer rust, Ik droomden eenen droom, dat myn Ionkhert doet treuren: Als ik hem h[e]en liet gaen? dus blyft een weinig staen.
Ontfangt van my den Trouw? Myn Engel vol van waerden, Die voor zyn zoeste lief, Zyn lyf en bloed steld blood. Den Goden uit den Throon; Die roep ik tot getuigen Dat ik zal zyn getrouw Als eenen man zyn Vrouw.
Cookies on Poetry Cove