Vois: Trynke daar hoe zel 't nou wesen. Minas. Toen ik laest myn Geytjes Weiden, Door de Klaverlyke Laen! Vand ik zitten aen der Heijden, Een Veld Nimphe diliaen: 'k Heb haer schuur en stulp bekeeken, En haer schaepjes menig fout, 'k Voel tot haer mijn Min ontsteken? 'k Wensch met haer te zijn getrouwt. diliana myn Voogdesse, Schoonste Herderin van 't Land, Gy alleen zijt mijn matresse, Na wien dat mijn Hertje brand Wild u vee met mijne mengelen, Laetse loopen in 't gemeen, En ons herte zamen strengelen, Tot wy beiden worden een. Diliana. Herder stild u minne-klagen, Laet mijn in mijn stulp gerust; daer gaen ik mijn schaepjes wagten, En voldoet haer grage lust! Gaet vrij by u Roosje vrijen, En klaegt haer jou minnebrand, 'k Heb u t'zaam zien spelerijen: door de Linde hand aen hand. Minas. dat is waer; maer weet mijn waerde dat het was op Harders Feest, Toen damon met Philis paerde, Maer ik ben daer niet geweest? 'k Heb haer noit een kus geboden:
Voor haer mond gelooft mijn nu, Of zo straffen mijn de Goden: Zo ik ijmand min als u. Diliana. Of gij mij al praet van mi[nne], 't Is om niet Herder Minas: Ik en kan geen trouw beginnen, Om mijn Vader dorias: die is oud en hoog van Iaren, 't Zou hem brengen tot 'er dood, zo ik met u wilde paren: En hem laten in den nood. Minas. 'k Zal u Vader onder-schragen! In zijn hoogen ouderdom, En met zijn believen vragen: Om te zijn uw Bruijdegom: 'k Sal hem dienen en u minnen, En ons vee wel gade slaen: Alderschoonste Herderinne Wild daer op mijn trouw ontfaen. Diliana. minas laet ons nu gaen treden; In het wettig Trouw verbond, Ik verlaet mij op die Eeden, Die gij spreekt met Herd en Mond, 'k Wil u kussen en omhelzen, En u weder liefde bien, Onder Lind': willig en Elzen: Want het mag met Regt geschien. Besluit. Herder en Herderinne: Komt ter Feest met zoet geluid Laet Muzijk en Spel beginnen: diliana is de bruid, Minas is haer Bruidegom aerdig, Vlegd nu Kranssen van Groen kruid: Speelgenoo[t]en kom nu vaerdig, Wens haer zegen tot besluyt.
Cookies on Poetry Cove