Lelia, zo blank als sneew
Hoorde Roemerts montje spreeken:
Dit 's de blankste van onz' eew:
Wie zou niet om kusjens smeeken
Haar sijn gantsche leven lang?
Hy, vrypostig, kuste haar kaaken;
Lelia, tot haar volmaken,
Kreeg een Roos op elke wang.
Cookies on Poetry Cove
We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.
De Nieuwe Haagsche Nachtegaal · Anoniem · Poetry Cove