Stem: Als ’t begint. IK vryde een Meisje teer, En zij was heel soet van gracie,
En mij dagt het was mijn postuur Als ik quam in haer conversatie, En haer vriendelijk wezen blij Dat staet ‘er altijd voor mij; Maer nu laet zij mij in de lij. Och lacij wat een droefheid En is mijn nu overkomen, Ach lacij ik ben ’t al quijt, Die ik eerstmael had uitverkoren, Had verkoren tot mijn vrouw. Sij beloofden mijn haar Trouw, Maer nu laet zij mijn in rouw. Ach! als ik eens overpeins, Haer schoonheid en haer soet wezen, Mijn hertje word als een Ys, Sij heeft mijn zo dikmael genesen En haer oogen als Corael Die lonkten mijn zo menigmael En zij was een troost voor mijn quael. Is het om mijn lekkerheid, of is ’t om mijn oneerbaerheid, Die ik eerstmael heb bedreven: of is het om het werelds goed Dat ik u alderliefste soet En daerom u verlaten moet. Hier is niet om mijn oneerbaerheid, En niet om mijn lekkerheden, Maer het is om mijn Ouders raed! Die zijn daer niet mee te vreden, Als men de alderliefste zoet En daerom verlaten moet, Dat kost mij vlees en bloed.
En als ik u derven moet, Dan sal ik ook moeten vlugten, Ach mijn alderliefste zoet, En dat ik u derven moet; Waer in schept gij dan genugten: Moet minne om het werelds goed Dan is ’t al verlooren moet. En dat ik het u al te mael, Eens te kennen moeste geven, En dat ik met u Persoon Moeste sterven ende leven, En zy stond my niet te woord, En zy maekt met my geen accoord, En daer op so moest ik voort. En als ik u derven moet, Dan wensch ik u de vreden; Ach: myn alderliefste zoet: ‘k Kan u niet tot liefde bewegen En dan wensch ik u eenen staet, Vol deugden en bly gelaet. Die het al te boven gaet. Oorlof Iongmans altemael, Wild dit Liedeken onthouwen. Ik seg het u in het generael, Wild geen Dogters meer betrouwen, Want zy zyn alsoo gezind Gelyk een ried staet in de wind, So men nu aen myn bevind.
Cookies on Poetry Cove