Een Nieuw Lied. Stem: o Daar die zilv’re Waterstroom. O Ziel verrukten Avondstond, Ik stel voor u myn Fluyt Voor u die Peerlen strooid in ’t rond Op bloemen en op kruit.
Hoe helder schynt de zilv’re Maen En lokt ons vrolyk toe Men ziet nu duizend sterren staen, Van glinsteren nooit moe. Het Firmament staet nu ten toon, ’t Welk ons een Kleet verbeelt Met Diamanten, welker schoon Ons hert en oogen streelt. d’Leeuwrik die van zorg belet, Weet van geen druk nog kruijs. En als de Zon in ’t westen zet, Roept hij zijn Ionge t’huijs. Den Boer verlaet, van ’t werken moe, Den Akker en de Ploeg Zijn Weerhelft lagt hem vriend’lijk toe Dat is hem loon genoeg. De Melkmeid zet haer nagtmuts regt En gaet zoo na haer kooij Maer ziet daer komt de Boere knegt, Die kruypt by haer in ’t hooy. Zoo leeft men hier al op het Land, Soo lang den dageraed, Sijn gulde strael schynd aen de wand, Tot aen den Avond laet. Daer is in de stad geen meerder vreugd, Men gaet niet vroeg na bed Want voor de Amsterdamse jeugd, Komt dan de meeste pret. Men gaet daer ’s avonds aen de zwier, By Duyn of Mie Tabak Die vuyle Pry, dat Venus dier Men drink op zijn gemak
De Koffykan staet op het vuer, Of lusje liever wyn, Ik suijp mijn in een half uur, Soo dronken als een zwijn. Gij bent ‘er een gelijk je broer, Ie bent een rottig vel: Ie bend een ouwe pekelhoer, Mijn Heer dat weet ik wel. En staet het ons dan daer niet aen, Dan gaen wij na het hof, Bij haegsche Ianne of in de baen: Daer vind gij banjer stof. En dan bij Heijn in de Fontein Dat ’s zoo een hupse quant: Hij wil ook wel eens vrolijk zijn Daer hebje de regte trand. Daer slaet men mee den bal niet mis Men danst daer zomtijds straf, Vooral als ’t stillen avond is: Dat nieuwtje moet ‘er af. De pijl is haest geen noemens waerd, Het bos zit haest op zij; Daer vind gij volk van ploerten aerd Het Wijf een valsche prij. En zoo de karreman voorbij Regt toe na Dorethee Daer is het lugtig aen het Y, Men leeft daer stil in vree. Maer zagt word ik hier niet gekuld! Men scheld eens aan de Poort, Ik wed gij hooren roepen zult, Met de intree speelt maer voort.
Dat is het fijne van de mis Ian fopt Piet, en Piet fopt Ian: Maer daer men zelver leep op is Daer krijgt Ian oom niet van Het is waer dat men gaet of zwierd: Men vind geen meerder stof Als op de baengragt met pleizier; Al in het brussels hof. Des Woensdags speelt men daer plaizant, Een schoon Liefhebbery: Men vind daer hoeren abondant Met dames aen haer zy Het gaet daer alles vriendelijk ziet En zonder vals gevleij, Men vind daer gants ter weereld niet Van snoo bedriegery. Soo vind men dan in Amsterdam: Van alles veel vermaek: Maer op de Baengragt in het Lam Vind ik de beste smaak. Ik heb het alles wel bezien En dat met veel vermaek Maer ik zeg dat de brave lien, Sijn aen de beste saek.
Cookies on Poetry Cove