Op een Bekende Vois.
1.
Ag Korelle Ag Godinne
Ag hoe lang zal myn smert;
Nog duuren door het minnen,
Van my Versteende hert
Kan ik dan geen Troost Verwerven:
Is ‘t daerom dat ik ween,
Zo agt ik het Sterven:
Voor my maer een steen;
Daerom ô schoon godin,
het is waer dat ik u bemin:
Sulleks sweer ik door u stuursheid:
Zal veranderen dog van zin.
2.
En gy bedenkt tog al myn klagen,
En al myn Bitterlyk gezugt,
Hoe dat ik veele dagen?
Bedrukt hebt u gezugt,
Om al u zoet weezen,
En u volmaekt gezigt;
En u schoonheid gepreesen:
Derven als een wigt
En daerom o schoon godin,
Het is wel waer dat ik u bemin:
Sulleks wil ik door u stuursheid,
Zal veranderen dog van zin.
3.
Wel wat kan het my dog baeten
En al myn bitterlyk getraen,
Wilt de liefde nooit haeten,
Maer neemt my tog aen,
Princes myn uytgeleesen,
Ik sogt schier dag en nagt.
Om by u te weesen
Maer gy my niet agt:
Voogdes van myn gemoed,
Og myn alderliefste zoet
En zo wens ik dat de liefde,
Ons te zamen heeft gevoet.