Stem: Hou Voerman van de Hel. Ontwaekt myn Lief ontwaekt: Wilt uyt y Venster keyken? Want hier doe ik in myn beklag: In ‘t naarste van de Nagt, Geen Tyger Leeuw of Beer; Die my kan doen verschrikken, Geen Hagel Wind of Weer: Die my kan doen afkeer. Maar ‘k doe hier myn beklag Over u wreede vonke: Die gy ô schoone maagd, Van dag tot dag toe draagt, Maer ik bid u Liefje zoet, Werp my maar toe een lonkje: En haast u schoon Jongvrouw Of ik versmelt van rouw. Hoe lang is ‘t wel geleen; Myn Lief teld maer de Weeken Dat ik kwam voor u deur, Met oogen vol getreur Door Hagel Sneeuw en wind; Om u myn lief te spreeken? Maar gy blyft wreed verwart: En houd myn min verwart. Ik wens dat myn Bloed, Het zou my niet verdrieten!
Voor u mogt storten uyt: En dat op staande voet, En dat gy my dan maer: U trouwe Dienaar hieten, U slaef of aars u Knegt, Ik diende u opregt. Ik wensten dat myn Hert, Door dwang van ‘s Hemels Goden, Of dat u wreede Ziel: Gedwongen wierd door min: Of dat uw jeugdig Hart: My eens tot liefde noden, Zo vloog myn Hart en zin; Met u ten Hemel in. Maer ik zie wel wreede Maegd, Dat ik u niet kan bewegen Met myn trouw minnaars hart: En door een zoet gevley: Zo moet ik treuren gaan: Tot het eynde van myn leven; Adieu ik vertrek van hier hier; Ik wensch u veel pleyzier. Wat hoor ik voor geluid Wie of myn hier komt wekken; Uytg mynen zoeten slaap: Wie of het wezen mag? Ik moet op zyn afscheid! Eens uyt myn Venster kyken? My dunkt zyn stem verlaet, Het is of hy heene gaet. Gy trouwe minnaar staat, Ey wild eens weder keere: Die Lief daar gy om treurt; Die lag vast in haar rust:
Ik droomde eenen Droom, Dat myn Ionkhert doet treuren: Als ik hem heen liet gaan? Dus blyft een weinig staen. Ontfangt van my den Trouw? Myn Engel vol van waarden: Die voor zyn zoeste Lief! Zyn lyf en bloed steld blood. De Goden tot den Throon: Die roep ik tot getuygen Die ik zal zyn getrouw Als eenen Man zyn Vrouw.
Cookies on Poetry Cove