Voys, Gaet wagt me voor dat laantje.
Maer wijl ik zo in vreugde,
Vermakelijk droomde hoe wy ons te saem verheugde,
En lekker kusten toe.
Verliet de slaep mijn oogen,
En ik keek als Piet Snot
wijl my vond bedroogen,
In mijn gelukkig lot.
Damon.
’t Schijnt nogtans een teeken,
Van uw aenslaend’geluk,
Gy sult in ’t kort zien breeken,
Al uw voorgaende druk,
En schoon dat die Propheeten,
In weinig agting zijn;
die brood hier moeten eeten,
Zo denk nog eens om mijn.