3.
Maar Paris door een Griexse Vrou
Wat te seer verrukt,
Wiikt van siin pligt en schent siin trou,
Dat Oenone drukt,
Dies sy vleit, met getraan, eêr hy scheit, mé te gaen:
Maar neen,
Paris laat sijn Lief alleen,
Siet de zeilen vol, driift'et Scheepje dol
't Zeewaart in van 't lant,
En Oenone bliift op 't strant.