Lied van de Hoorndraagers. Wys: Van de Koning van Pruysse.
In deeze vasten avond tyd/ Word meenig geheim ontdekt/ Het geen in 't jaar begrave lyt/ Wordt heeden nu verwekt Het geen dient; in het ligt gebragt/ Tot een gedagtenis/ Denkt my die styl van hoorens draagt/ Die in florense is.
Hoe meenig aardig jonk gezel/ Gepaart door egten trouw/ Nogtans ervaaren in 't spel/ Draagt hoorens van zyn vrou/ 't Is vader hier; 't is vader daar/ Cornelis draagt de broek/ Hy wiegt het kind als eygenaar/ Hy staat daar voor te boek. Nou hebje van die akkermans. Die zyn haar vrouw tot kruys/ Zy waagen hier of daar een kans/ Daar komt een klyntje thuys/ De vrou is quaat 't is gewis/ Zy maakt een groot misbaar/ Om dat zy geene moeder is En haaren man is vaar. Men vindtse van de eerste klas/ Gewillig en gemyn/ Sonder het vrouwelyk geslagt/ Die stam en wortel syn/ Ia selfs verpanden al hun velt. Hun aangenaamste Land/ In die wort voor een hand vol gelt/ Wet hoorens zaat beplant. Ia dat die vrouwe na manier/ Niet gingen buyten staat/ Daar zou zo meenig hoorens dier/ Niet loopen langs de straat/ Want al die geen die hoorens plant/ En haaren akker leent/ Zoo dat men in ons Vaderland/ Over dees dieren weent. Eer ik myn pen leg aan een zy'/ Spreek ik tot groot en klyn/
Dat niemand denkt het is op my/ Want het gaet in 't gemeyn/ Want als die al te veel geschied/ Dat weer ons gansche Stad/ Niemand word met de Naam bediet/ Die schurft is krapt zyn gat.
Cookies on Poetry Cove