Stem: Wanneer de Zon zyn Paarde ment. HOe Zalig is het Echt Verbond, Hoe vol vermaek en Vreugd,
Wanneer het waerlyk is gegrond Op reine Liefde en Deugd: Geen Schat, hoe groot van waerde, Die zoo veel voordeel geeft Als d'Echten-Staet op Aerde, Zoo men die wel beleeft. 2. Een Man, die zyne rust bemind En vreedzaem is van aerd, Nooit beter Staet dan dezen vind: Twee zielen wel gepaerd, Zien nimmer hun genoegen Door tegenspoed gestuit, Daer zy zij willig voegen Naer 's Hemels wys Besluit. 3. Men heeft wanneer men is gehuwd, Altyd een Deek-Genoot In Ramp en Druk die 't Lot niet schuwd, Al is uw Smart zeer groot: Maer in het Eenzaem Leven Zwigt Vriendschap voor uw' Druk; Hoe 't Lot u ook doet beven; En vlugt uw Ongeluk. 4. Altoos baerd Eenzaemheid verdriet, Dit lyd geen tegenspraek; Men vind in 't Eenzaem Bedde niet, Nog aen den Disch, 't vermaek Dat ons den Echt doet vinden, Aen Tafel en in 't Bed; Al heeft men duizend Vrinden, Die vreugt word dog belet. 5. Een Huis-Voogd met zyn' Huis-Vrindin Verbeelden te gelyk Een Koning en een Koningin; Hun Huis verstrekt een Ryk;
Hunn' Kind'ren d'Onderdanen, Die, met een diep ontzag, Van hen zig doen vermanen Tot Deugden, dag aen dag. 6. ô! 't Huwelyk is het Leven Zoet, Maer by den Vryen Staet Niet anders is dan gal en roet, Gebrekk'lyk in der daed. De Trouw leert wel te Leven, Weert alle Ontuchtigheid, En maekt ons meer bedreven In Kennisse en Beleid.
Cookies on Poetry Cove