Stem: Hy magh wel blyelijck wesen. Hoort toe met sangem wil ick vertellen, Van Nabuchodonosor vreedt, Hy dede maken en stellen, Een gulden Beeldt destigh ellen, Was dat hoogh en sesse breedt. Dat Belt stont in ‘t Landt van Babel,
Daer oprecht groot in ‘t aensien, Den Coninck ‘t en is geen fabel, Die ontboodt al zijn Notabel, Datse ‘t Beeldt souden komen aenbien. Een Heraut gingh daer verhalen t’Bevel des Conincks leggende uyt, Dat alle Volcken en Talen, Souden aenbidden sonder falen, In ‘t aenhooren des speels geluyt. Noch verhaelde hy daer boven, Die niet en vielen snel, Om ‘t Beelt te aenbidden en loven, Werpen in den gloeyenden Oven, Soude men dien als rebel. Als men nu om vreughts verscherpen, Met Basuynen heeft gespeelt, Met Trompetten, Luyten, Herpen Sy gingen haer nederwerpen,
En aenbaden des Konincks Beelt, Terstont quam daer verheven: Caldeelsche Mannen aldaer, Goet wil o Coninck geven, Seyden sy lanck te leven, En verklaeghden de Ioden swaer. Aldus en alsoo geboden Hebt gy o Conincklijcken staet, Nu zijn drij mannen der Ioden, Die en eeren niet uwen Goden, Maer verachten uw’ Maendaet. Dese Ioden die haer soo pooghdem Te verachten uw’ groot gewelt, Dat zijn die gy in hooghden Hebt over die Landtschappen Vooghden Binnen Babylon gestelt. Den Koninck sprack met verstooren, Haeltse hier t’mijnen gebo Dry Mannen bracht men hem te voren, En haer namen magh men wel hooren, Sydragh, Mysach, Abdenago. Den Coninck gingh haer gebieden ‘t Beelt ‘t aenbidden ‘t sy lief of leet, Alst spelen sal geschieden, Of men soude stracks henlieden, Werpen in den Oven heet. Laet sien sprack mits desen, Wat Godt sterck en vailliant, Daer voor sal mogen wesen, Die u lieden sal genesen,
En verlossen uyt mijn handt. Onsen Godt die wy ootmoedigh In eeren houden spraken sy, Die kan ons wel behoedigh Vyt den vierigen Oven gloedigh, En van uw’ handen maken vrij. En al liet hy ons in ‘t verseeren, Soo en willen wy nochtans, Vw’ Afgodt niet eeren, Noch ons na u Beelden keeren, Om ‘t aenbidden seyden dees Mans. Den Coninck om dese saken Was seer toornigh vergramt, Hy dede den Oven blaken, Wel seven mael heeter maken Dan hy eerst mael hadde gevlamt.
Hy dedese werpen gebonden Van zijn Krijghs-lieden sterck,
Gekleet alsoo zy stonden, In den oven gloedigh bevonden, Maer Godt toonde aldaer zijn werck. Men wierp daer in den Oven Solfer peck en rijsen droogh, De vlamme is doen gestoven Vyt Forneys, en schier daer boven Negen-en-veertigh ellen hoogh. En de vlamme sonder sparen Verbrandt daer die Caldeen, Die voor den Oven waren, Maer die Mannen Godts dienaren In den Oven geen pijn en leen. Want den Engel Godts getrouwe Verdreef de vlamme seer wijdt Vyt des Ovens benouwe Dat daer koel was als den douwe, Sy loofden Godt seer verblijt. Den Coninck meniger tiere Was verwondert en sprack ick sie Dies Mannen in den viere, Gaen en staen los van dnagiere, De vierde al anders dan de drie. Den Coninck riepse met namen: Sydrach Mysach en oock Abdenago, sy quamen Sonder hinder aen haer lichamen, Haer kleedt naer geen vier en roock. Den Coninck die heeft gepresen Godt den Heere die in den noodt,
Sijn knechten hulp heeft gewesen, Wie hem soude lasteren, desen Te doen sterven hy geboodt. Looft Godt hy kan zijn Vrienden Bystaen in haer verdriet, Die hem uyt liefden dienden, Hy en sal die tot hem vlieden In den noodt verlaten niet.
Cookies on Poetry Cove