Op de Wyse: O saligh heyligh bethlehem. Als Christus hoort Ioannes doodt, Ginck hy met zijn Discipels varen, Alwaer hem volght een schare groot, Daer hy Godts Woordt haer gaet verklaren. Maer onder dies den avondt quam, Soo dat men lette op de scharen, En niemandt voetsel met hem nam, De meeste menschen hongerigh waren. Soo haest den dagh haer eynde nam, En dat de Son in ‘t West gingh onder, De Discipelen tot Christus quam,
En spraken elck in ‘t besonder, O Heer laet doch de schaere gaen, Want hier is voor haer niet ten besten, Geen voetsel om het lijf te versaen, En stuertse naer de Vesten. ‘t Was jammer dat dees groote schaer, In ‘t woeste Landt sou moeten blijven: Christus sprack geeft spijse aen haer, Om dat sy haer honger verdrijven. Heer spraken sy hier en is niet, Of sullen wy voor haer broodt koopen: Twee hondert penningen dogh siet, Kan niet versaeden dese hoopen. Vijf Garste Brooden zijn hier wel, Twee Visschen: maer ‘t is al niet met alle, Den Heer sprack haer voort neder stelt, En dat by vyftigh in getalle. Den Heer die neemt de brooden aen, Hy segentse en siet naer boven: O Vader, wilt my dogh bystaen, Op dat dees schaer u wonder loven. Hy breckt het broodt en Visschen daer, Dat zijne Discipels omdeelen, Al datter was versadight waer, Wilt ‘s Heeren lof op harpen spelen. Vijf duysent mannen soo men leest, Behalven Kinderen en Vrouwen: Soo groot is daer de Schaer geweest, Noch gingh men daer veel overhouwen. Twaelf korven daer noch overschoot,
Van dees twee Visschen en vijf Brooden, O Heer uw’ werck is wonder groot, Die gy verthoonde aen de Ioden. O snoo verstruckt en voose Ioon, Kost gy door dit u niet bekeeren, Moest gy noch u Messiam doon, Die u het eeuwigh steets gingh leeren.
Cookies on Poetry Cove