Aan twe Overschone Buur Juffrouwen.
De Droes die mogt de Broek hier houwen, Heel Stemmig in een effe Plooy, Daar ik des s'Morgens twe Jonk- Vrouwen, In 't Hembt zie Springen uyt de Kooy, Twe Maagden wiens gelyk niet Leven, Van Schoonheyt in het gantze Land, Wiens Ogen al die Lonkjes geven,
Een yder steken in den Brand, Wiens Boezems als 't Albastert Trossen, Dat oyt Karvana over Zont, Wiens Wangen zyn de Regte Rossen, Daar op een Minnaar Zylt te Gront, Wiens Lipjes geen Koraal en Wyken, Nogtans 't alder Witst Yvoor, Wiens Lonkjes 't Geelste Gout doenstryken, Door 't Schitteren van een Zonnen Gloor, Wiens Ogen 't zwaarste Git doen doven, Waar uyt Cupido de Poetzen speelt, Want het is zeker te geloven Daar meden alle Harte steelt, Noyt zet ik eens myn Vengster open, En laat 't Gezigt wat wyder gaan, Ag myn! ik moet 't zo dier bekopen, Want 't doet myn Stom en Stokstyfgaan, Daar sta ik dan gelyk Verwezen, En Staröog wat ik Sarren mag, Maar Leyder 't kan myn niet genezen, Al Tuurden ik den gantzen dag, Ik zie haar Hoofden çierelyk Hullen, De Boezem rygen naar om Hoog, Maar dat Gezigt maakt Styve prullen, Heel zelde blyft het Hembt dan droog, Wil dit gebruy nog langer duren, Zo moet ik enen Wyder B...., Want die Brits door 't stadig schuren, Verloren heeft zyn Voering doek. Het is een Mens om Dol te maken,
Passeren als een Tantalus, 't Gezigt daar van, en niet te smaken, Ik Sterf veel Liever nu als flus, Neen, ik tey veel liever weer aan 't Varen. Eer my de Klippen op het best, De Broek die valt daar ligt te sparen, Want niemant wort daar aangehest, Of gy moet willen schoonste Schapen, Uw Venster sluyten digt en vast, Op dat ik niet weer zouw staan Gapen, Al durent met een styven G..., Of heb gy lust om myn te plagen? Dan Wens ik al de Bomen Groen, Dan lach ik met die zoete Lagen, Dan zult gy myn geen kwaat meer doen, De Broek zal dan zo kaal niet slyten, Dat wed ik om myn beste Pant, Geen Waster zal myn meer verwyten, Dat zy de Zeep smyt aan een kant.
Cookies on Poetry Cove