Byen kryg tegens Kupido. HEt dartel wigtje van de min Bestont eens met een lossen zin, De Bytjes te belaagen Zyn Moeder had zyn lipjes eens Bestreeken met iet ongemeens, Dat hem zeer kon behagen. En pales, die hem op dat pas Ontmoete, zeide, 't honing was. 2. Hy trekt het pyltje van zyn boog En steekt de korf in naar om hoog, En maaktze zeer verleegen, Die, beezig in haar iever, niet Begrypen wie hen dit verdriet Komt aandoen allerweegen. Haar Koning, die den top bewaart, Wordt met den grooten raad vergaart. 3. De Bytjes algemeen gestoort Verlangen na het Konings woort Om uit den Korf te breeken Sy branden vol van wraak, vol lust,
Om dien verstoorder van haar rust Op 't pynelykst te steeken. Een ieder houd zyn angel rêe Tot voorstand van de schoone vrêe. 4. 's Ervaren Konings wys beleid Had lange voor de rust gepleit, Om zig maar stil te houwen; Dewyl op zulken guuren dag Een groot gevaar met allen lag, Om ligt'lyk te verkouwen. Zo lang als men hier binnen blyf, Is ieder zeker van zyn lyf. 5. Het oorlogsrot vond weinig baat In't overleg van dezen raad: Zy sloegen aan het morren. Een wyze By, die op dit pas Gelaan met Honing en met was, Ter korfdeur in quam snorren; Sei, byenbroeders ik bevind. Het is maar een onnozel kint. 6. De Byen, zonder ietwets meer Te luist'ren na haar wettig Heer, Bestaan te velt te scheeren. Sy vliegen met een grooten drom Het Minnewigt zyn oogjes om. Hy zoekt zig te verweeren: Dog, door haar groot getal ontstelt, Verliet hy ras het oorlogs-velt. 7. Een Bytje, dat al t'yv'rig vloog, Vervolgt en treft hem boven 't oog; En laat zyn angel steeken. Hy slaat het, eer het heenen vlood, Juist met zyn regter wiekje doot; Terwyl het rot, geweeken Voor wind en voor een reegendamp, Sig weinig kreunt aan deze ramp.
8. De vrees kon naau wat over zyn, Of't minnewichtje voeld de pyn; 't Fenyn vliegt door zyn aâren Hy rukt den angel uit de wond, Bekykt hem en zyn lieve mond Doet dus zyn hart bedaaren: ik kryg een scherpen pook tot buit! en maak zo zwaar een oorlog uit! 9. Zyn moeder, die van verre zag Dees fellen kryg, komt met een lag Haar Zoontje toegevloogen. Hy roept, zo ras hy venus ziet, De pyn en smert vermindert niet Met traantjes in de oogen: o! Straf, o! straf, dit boos gebroet Dat my zo wreede pyn aandoet. 10. Ze omhelst hem en zy zuigt de wond Die rooder als scharlaken stond, Zy stryktze met poleyen. Hoe, zeit ze lachend tegens 't Wigt, zult gy nu om zo kleinen schigt zo jammerlyken schreyen? zo oordeel eens, hoe grooten pyn uw pyle aan de minnaars zyn?
Cookies on Poetry Cove