Skip to content
1750

Apollo,s kermis-gift aan de Haagsche vermaaks-gesinde jeugd. Deel 1

Anoniem

Stem: Ihr Schöne höret an.

SChoon dat ik onder 't groen Van digt getakte Boomen, Aan frisse Water-stroomen, Myn Amarillis zoen, 't Kan tot myn rust niet doen. Schoon ik met duysent kussen Myn Minne-vuur mag blussen En dat myn Engelin My gund haar Weder-min: Schoon zy met bitt're sugten Beklaagt myn ongenugten, En dat haar teder Hart Heeft Mêley met myn smart. 2. Myn ongelukkig lot Geeft my dog alle dagen Weer nieuwe stof tot klagen, Het dryft met my den spot, Dat al myn hoop verbrod: Dewyl dat myn Elenden Onmoog'lyk kunnen enden: Want hoe ik 't keer of wend, 'k Voorzie een droevig end: 'k Moet met myn schoone huwen, Of 'k moet haar byzyn schuwen: Maar ach! het een en 't aar Is beyde even swaar. 3. Myn hert van jongs of an Had steeds een schrik van 't Huw'lyk: Ik haat dat Juk zoo gruw'lyk, Dat ik 't niet seggen kan. Myn ziel ontset sig van Die strenge Huw'lyks wetten,

Die al 't Vermaak beletten, Dat ons de Vryheid gaf En drygd ons tot aan 't graf, Met onverbreekb're banden: ô Droevige offerhanden van Hymeneus Egt-Altaar: wat zyn uw Boeyen swaar! 4. En mis ik Amarill'; Zo zal dat treurig derven 't Begin zyn van myn sterven: 'k Weet in dees vreemde gril Byna niet wat ik wil, De liefde trekt myn Sinnen, Om Amarill' te minnen En aan de and're zy Vrees ik de Slaverny. ô Hemel! wat sal 't wesen? Ik werd door duysend vresen Gedreven op en neer: Geslingerd heen en weer. 5. Ach! Schoone, was uw Hart Gesteld gelyk het myne; Gy zoud my niet doen kwynen En duldeloose Smart En Wanhoop dus benart: Door al te strenge proeven Uw Minnaar's ziel niet schroeven: Geen dwase wet en Eer Zouw u of my zo zeer, Indien gy my slegts minde, Dus al te Slaafs verbinden Aan yders blinde Waan, Ach! Engel, laat u raân. 6. In d'eerste goude tyd Wist niemand van dees' Banden: Deed Min-sugt hun ontbranden;

't Was in onnoselheid, Die niemand strikken breid. Een kusje alleenig boeide Hun zielen, die toen gloeiden In een volmaakter vuur. d'Al-teelende Natuur erkend geen strenge Wetten; des wil hier eens op letten met oordeel: Ziels-voogdes! Ach! bleeft gy myn Maitres!

Cookies on Poetry Cove

We use cookies to remember your language preference and — only with your consent — to learn how Poetry Cove is used. You can change your mind any time.